หยุดได้แล้วเจ้าค่ะ กฏข้อแรกของข้าคือ ห้ามพวกท่านคุกเข่าและโขกศีรษะต่อหน้าข้าเด็ดขาด หากจะทำความเคารพหรือรับคำสั่งให้ทำเพียงโค้งศีรษะลงก็พอข้าไม่อยากเห็นรอยแผลจากร่างกายของพวกท่าน”
“นายท่าน…ขอบพระคุณขอรับ พวกข้าสัญญา…ด้วยชีวิต”
“ข้าเช่นกันขอรับ/เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นท่านชื่ออันใดนะเจ้าค่ะ”
“พวกข้าไม่มีชื่อขอรับ”
“อืมม เช่นนั้นเอาเช่นไรดีเจ้าค่ะ ท่านตา”
“อืม เช่นนั้นให้ใช้ชื่อเดิมของพวกเขาตามด้วยแซ่เปั่ยของพวกเราเช่นไร”
“เช่นนั้นก็ดีเจ้า ข้าขี้เกียจคิดชื่อเช่นกัน อิอิ”
“เจ้านี่ เด็กคนนี้”
“เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นท่านลุงจะชื่ออันใดนะเจ้าค่ะ”
“ชื่อของข้าหลวนคุนขอรับ”
“เช่นนั้นต่อไปนี้ท่านลุงชื่อเปั่ยหลวนคุนนะเจ้าค่ะให้ท่านลุงรับผิดชอบดูแลทุกคนฝังบุรุษ และท่าน”จากนั้นจึงชี้ไปทางหญิงสาวนางหนึ่งที่มีอายุราวๆสามสิบต้นๆ ใบหน้าที่ยังอ่อนเยาว์แต่ดวงตามีความแข็งแกร่งนั้น ทำข้าสนใจอีกแล้วสิ
“ข้า…หรือเจ้าค่ะ” พร้อมกับเงยหน้าขึ้น
“เจ้าค่ะ ท่านปั้าชื่ออันใดเจ้าค่ะ”
“ข้ามีนามว่า ว่านซีเจ้าค่ะคุณหนู” ซานซีเอ่ยตอบจินเออร์พร้อมกับก้มหน้าติดพื้นลืมคำสั่งไปเสียสนิท ที่คุณหนูห้ามไม่ให้เอาหัวโขกพื้น แต่ด้วยความเกรงและกลัวว่าตนเองจะมำอันใดผิดพลาดไปจึงรีบแสดงท่าทีร้อนรนออกมา
“อืม เช่นนั้นท่านปั้าเปั่ยว่านซีนะเจ้าค่ะ นับแต่นี้ไปท่านรับผิดชอบดูแลฝั่ายสตรีเจ้าค่ะ
“ดะ…ได้เจ้าค่ะ หากคุณหนูเห็นสมควร” เมื่อเห็นว่าตนเองมิไ
