ด้ทำสิ่งใดผิดขัดใจคุณหนู แต่กลับกันคุณหนูกลับให้โอกาสนางได้แสดงความสารถจึงตอบกลับไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ
“เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นหลานจะให้คนเหล่านี้ไปอยู่ที่ใดหรือโรงเรือนเรายังไม่เสร็จมิใช่หรือ” ท่านตาถามออกมาเมื่อเห็นว่าจำนวนคนที่มากถึง สองร้อยยี่สิบคนอีกทั้งยังต้องแยกเรือนชายหญิงอีกนั้น คือปัญหาในตอนนี้
“อิอิ ข้ามีวิธีเจ้าค่ะ”
“อ่า แล้วแต่เจ้าเถิด”“เช่นนั้นพวกท่านทั้งหมด รบกวนไปซื้อเสื้อผ้าและเครื่องนุ่งห่มต่างๆ ใหม่นะเจ้าค่ะ รวมไปถึงอุปกรณ์ในการทำอาหารต่างๆ ที่ใช้ในการดำรงชีวิตของพวกท่านทุกคน จากนั้นยามซวี (19.00-20.59 น.) ให้กลับมาเจอกันที่ทางออกจากตัวเมือง ข้าจะรอที่นั้น” เปั่ยจินเอ่ยเสร็จจากนั้นจึงมอบเงินโดยแยกออกเป็นสองถุงให้กับหัวหน้ากลุ่มทั้งสอง
เมื่อถึงยามซวี (19.00-20.59 น.) ทุกคนได้มารวมตัวกันและเดินทางไปยังหมู่บ้าน เปั่ยจินจึงนำทุกคนเข้าสู่มิติจิตของนาง เมื่อเข้าไปถึงทุกคนต่างตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง แต่เพียงไม่นาน ทุกคนต่างได้รู้ว่าเจ้านายของตนนั้นคือใครและมีตัวตนเช่นไรในอนาคต
หลังจากนั้นเปั่ยจินก็ได้ออกมาเจอกับบิดาและท่านตาของตนเอง เพื่ออธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ทุกคนเข้าใจ
ระหว่างทางกลับบ้านสองแฝดก็ได้วิ่งไปด้วยตัวมันเอง โดยที่เหล่าเจ้านายไม่จำเป็นต้องเข้ามาบังคับเกวียนเอง เพียงแต่ซานหลงเห็นว่า จะดูพิรุธมากเกินไปจึงอาสาออกมานั่งด้านนอกด้วย ระหว่างทางกลับบ้านนั้นก็เป็นปั่
