าปกติ เพียงแต่วันนี้ ครอบครัวเปั่ยอาจจะต้องเสียเวลาสักหน่อย
“ฟิว ว ว”
เสียงอาวุธที่ดังรอบๆ เกวียนที่กำลังวิ่งอย่างช้าๆเนื่องจากไม่ได้รีบร้อนกลับบ้าน ทำให้เปั่ยจินรู้สึกตัวได้เพียงแต่นางไม่คาดคิดว่า คนเหล่านั้นจะกล้ามีปัญหากับนางโดยการมาดักปล้นโง่ๆ แบบนี้ คงคาดคิดว่าพวกนางคือครอบครัวชาวบ้านไร้พลังสิและอ่อนแอสินะ
“เจ้าแฝดหยุดเกวียนสักครู่ ส่งพลังจิตเข้าไปคุย”
“ขอรับเจ้านาย” เสียเวลาจริงเจ้าพวกมนุษย์อ่อนแอ
“เกิดอันใดขึ้นหรือจินเออร์”
“แมลงนะเจ้าค่ะ” อืม แมลงละมั้ง ก็มีแต่เสียงนี่นะ
“หืมม แมลงงั้นรึ” ท่านตาที่นั่งด้านในถามออกมาทันทีที่ได้ยินเสียงผิดปกติ
“ท่านพ่อเจ้าค่ะ ไหวหรือไม่” ซานหลงที่เห็นบุตรสาวตอบออกมาเช่นนั้นจึงเอ่ยออกมาด้วยความแปลกใจ เสียงแมลงอันใดตัวใหญ่เสียจริง หึ
“ไหวสิ เจ้ากับท่านตานั่งรอในเกวียนไปก่อน พ่อเองก็อยากจะทดสอบพลังเช่นกัน”
“ฮ่าๆ พวกเจ้ารู้ตัวแล้วสินะ มีโอสถอันใดติดตัวพวกเจ้าอีก ส่งมาให้หมด” เสียงคนที่พูดออกมาราวกับอีกฝั่ายคือแกะตัวน้อยๆ ที่ไม่สามารถปั้องกันอันใดได้เอ่ยออกมาอย่างสบายอารมณ์เพียงแต่เมื่อพวกมันปรากฏตัวออกมา ยืนขวางหน้าเกวียนกลับไม่พบคนอื่นๆ ลงมา มีเพียงชายวัยกลางคนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กำลังนั่งมองอยู่บนเกวียน พร้อมกับส่งยิ้มให้เล็กน้อย
“เจ้า คิดจะลองดีกับพวกข้างั้นรึ เจ้าพวกหน้าโง่”
“หืม ข้าเปล่า ข้าเพียงกำลังนั่งรอพวกเจ้าปรากฏตัว”
