จก็แล้วไปเถิด แต่ตาเฒ่าเช่นเค้า ที่รีบรู้เรื่องราวมามากมาย จึงอดไม่ได้ที่จะแสดงอาการออกมา
“ไม่เหมาะอันใดตาเฒ่า หวงหลานสาวละสิไม่ว่าหึ” จินหลงส่งกระแสจิตไปหาเปั่ยตงหลิน พร้อมกับหันไปมองด้วยแววตาขำขัน
“หึยยย ท่านนั้นแหละ เป็นบุรุษมันไม่งาม” เปั่ยตงหลินตอบออกไปเช่นกัน
“ได้เจ้าค่ะท่านตา อีกอย่างหลานอยากให้ท่านตาเลือกทาสด้วยนะเจ้าค่ะ หากท่านตาถูกใจคนใด”
“หืม หลานว่าอย่างไร ตาก็ตามใจเจ้า ไว้ตาต้องตาต้องใจคนใดตาจะบอกเจ้า”
“เจ้าค่ะท่านตา”
รอไม่นาน ผู้ดูแลก็ได้ทำการเดินเข้ามา จากนั้นก็เอ่ยเรียกทาสชายกลุ่มแรกเข้ามา
“มาแล้วขอรับคุณหนู”
“ทั้งหมดนี้กี่คนเจ้าค่ะ”
“ภายในกลุ่มนี้ หนึ่งร้อยคนขอรับ”
“เช่นนั้น ทาสเหล่านี้…”
“แน่นอนว่าทาสเหล่านี้ ได้มาอย่างถูกต้องตามกฏหมายของบ้านเมืองแน่นอนขอรับ”
“แล้วนอกจากเต็มใจมีสาเหตุอื่นอีกหรือไม่เจ้าค่ะ”
“เรียนนายท่านและคุณหนู ทาสทุกคนหากไม่เต็มใจ ก็จะมีสาเหตุอันเกิดมาจาก ถูกคดีความจนต้องโทษขอรับ นอกจากนี้ ยังมีจากคนที่เต็มใจขายตนเองออกมาจากที่ต่างๆ รวมไปถึงทาสที่โดนขายจากหอนางโลมหรือบ้านขุนนางทั้งหลายขอรับ”
“เช่นนั้นทาสชายเหล่านี้ท่านจะขายพวกเขาในราคาเท่าใดเจ้าค่ะ”
“เรียนคุณหนู หากตามความสามารถจะอยู่ที่สองถึงหกตำลองทองขอรับ แต่หากตามสภาพร่างกายจะอยู่ที่ หนึ่งตำลึงเงินไปจนถึงหนึ่งตำลึงทองขอรับ”
“เช่นนั้นทาสทั้งหมดในฝังชายมีจำนวนเท่าไหร่เจ้าค่ะ”
“ห้าร้อยคนขอรับ”
