ข้าด้วยเหจตุใดเจ้าค่ะ”“ลามปามใหญ่แล้วนะเจ้า หืมม”“แหะๆ ข้าเพียงแต่หยอกท่านตาต่างหากเจ้าค่ะ”“ฮ่าๆ ใช่ๆ หลานสาวข้าหยอกข้าเล่นเท่านั้นแหละจริงหรือไม่”“อิอิ เจ้าค่ะ เช่นนั้นไปหรือไม่เจ้าคะ”“ไปสิ แล้วจะชวนอาซานไปด้วยหรือไม่”“ข้าว่ายังก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ เว้นบุรุษไว้ที่นี้สักคนดีกว่า แม้จะครอบครัวซูอยู่ เพียงแต่ตอนนี้ข้ายังไม่มีเวลาถอนพิษและฟืนฟูพลังให้พวกเขาเลย เกรงว่าเผื่อเกิดอันใด้ขึ้นจะลำบากเจ้าค่ะ”“หืม รอบคอบ ได้ๆ งั้นเรารีบไปกันเถิด”“เจ้าค่ะ”เปั่ยจินและเปั่ยตงหลินจึงเดินทางไปโรงค้าทาสที่เดิม เมื่อครั้งก่อน หากถามว่าทำไมถึงกลับมาที่นี้อีกครั้งก็เพราะตลาดแห่งนี้เป็นตลาดค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้นั้นแหละเมื่อมาถึงโรงค้าทาส การแต่งตัวของนางและท่านตาในวันนี้ทำให้มีความโดดเด่นเป็นอย่างมาก เนื่องจากตั้งแต่บรรลุพลังปราณมาและมีระดับที่สูงขึ้น ทั้งนางและคนในครอบครัวต่างดูมีความสง่าและภาพลักษณ์คล้ายกับตระกูลชนชั้นสูงจริงๆ ทำให้ผุ้ดูแลรีบเข้ามาทักทายในทันทีที่เดินมาเหยียบหน้าร้าน“คารวะนายท่านและคุณหนูขอรับ ไม่ทราบว่ากำลังมองหาทาสประเภทใดหรือไม่”ชายผู้ที่คาดว่าจะเป็นผู้ดูแลคนใหม่เอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม และน้ำเสียงที่บ่งบอกได้ว่าได้รับการอบรมมาดีในเรื่องของการปฏิบัติตัวต่อหน้าลูกค้าในแต่ละชนชั้นเอ่ยขึ้นมา“ข้าต้องการทาสจำนวนมากเจ้าค่ะ ขอแบบขายขาดเลยนะเจ้าคะ”“เช่นนั้นรับเป็นทาสชายหรือหญิงจำนวนเท่าใด
