“เป็นอย่างไรบ้างจินเออร์” เปั่ยหลินเหมยถามออกมาด้วยสีหน้ากังวล“เรียบร้อยเจ้าค่ะท่านแม่ ต่อแต่นี้ไปคนตระกูลเจียจะมิมารบกวนพวกเราอีกแล้วเจ้าค่ะ” จินเออร์เอ่ยตอบมารดา“อืม เช่นนั้นหรือ เช่นนั้นแม่จะไม่ถามว่าเจ้าใช้วิธีใดจัดการกับคนเหล่านั้น” หลินเหมยเอ่ยออกมาอย่างเข้าใจกับวิธีการรับมือของบุตรสาวที่ไม่ว่าจะใช้วิธีใด เจ้าตัวก็พร้อมจะเข้าใจและยอมรับไปกับบุตรสาว“เจ้าค่ะ คนอื่นๆ เล่าเจ้าค่ะท่านแม่ลูกอยากคุยด้วย” เมื่อจินเออร์มองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใครเลย“อืม กำลังฝึกพลังนะ” เปั่ยหลินเหมยที่ตื่นจากภวังค์ความคิดรีบเอ่ยตอบออกมา“ข้าคิดว่าหากทุกคนพร้อมแล้ว เราก็ควรกลับสู่โลกภายนอกกันสักที” จินเออร์เอ่ยออกมาพร้อมกับลอบมองสีหน้าของท่านแม่ไปด้วย การที่นางพูดแบบนี้ ไม่ได้หมายถึงการออกไปเผชิญโลกภายนอกอย่างเดียว แต่รวมไปถึงการตามหาอดีตของท่านพ่อและท่านแม่เช่นกัน“อืม แม่ว่าเช่นนั้นก็ดี เพราะตอนนี้ทุกคนคิดถึงบ้านแย่แล้วล่ะ” เปั่ยหลินเหมยยิ้มบางตอบรับประโยคของบุตรสาวออกมาเบาๆ“อิอิ เจ้าค่ะ”“อ้าว จินเออร์กลับมาแล้วหรือ” ซานหลงที่เพิ่งกลับมาจากการฝึกฝนพลังเอ่ยถามออกมาทันที ที่เห็บุตรสาวของตนเองกลับเข้ามาในมิติ“เจ้าค่ะท่านพ่อ” จินเออร์ตอบรับ“เช่นนั้น ทุกคนตอนนี้อยู่ในระดับไหนกันแล้วหรือเจี่ยฉง” จากนั้นจึงหันไปถามเจี่ยฉงที่บินตามท่านพ่อและท่านตาท่านยายมาติดๆ“ทุกคนในตอนนี้ หากเทียบกับคนที่โลกภายนอกถือว่า มิมีใครสา
