เออร์ที่เห็นว่าท่านแม่และท่านยายน่าจะอยากไปดูสวนผักของตนเองแล้วจึงพูดเกริ่นนำ“ได้ๆ เช่นนั้นยายกับแม่เจ้าไปพักก่อน ยายคิดถึงจวนของเรามากทีเดียว ต้องไปดูสวนผักของยายสักหน่อยแล้ว” ท่านยายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและดีใจ“ท่านแม่เจ้าคะ ลูกไปด้วยเจ้าค่ะ สวนผักของลูกไม่รู้ว่าเป็นเช่นไรแล้ว” ท่านแม่รีบเอ่ยขอท่านยายเนื่องจากตนเองก็คิดถึงเช่นกัน“แล้วเจ้าเล่าจินเออร์” ท่านตาที่เห็นว่าหลานสาวเหมือนมีเรื่องจะทำต่อจึงเอ่ยถามออกไป“ลูกว่าจะชวนท่านพ่อและท่านตา ออกไปหาท่านปูั่หลิงเจ้าค่ะ” จินเออร์รีบตอบคำถามออกไปทันที“หืมม ได้สิ” ท่านตาเอ่ยรับปากออกมาทัน โดยไม่ถามสิ่งใดต่อ“อวี้จิง ไปเอาเจ้าแฝดมาเถิด” ซานหลงเอ่ยสั่งอวี้จิงทันที เมื่อได้ยินว่าบุตรสาวต้องการออกไปข้างนอกแม้จะเป็นห่วงอยากให้บุตรสาวพักผ่อนก็ตามที“ขอรับนายท่าน” อวี้จิงรับคำผ่านไปหนึ่งอาทิตย์หลังจากพูดคุยความคืบหน้ากับเถ้าแก่เฉินเรื่องร้านแล้ว ปรากฏว่าตอนนี้ร้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว ด้วยความแปลกใจจินเออร์จึงเอ่อยถามออกไปว่าเหตุใดถึงเสร็จไวและเรียบร้อยขนาดนี้จึงได้ความว่าเป็นเพราะท่านปูั่หลิงที่คอยมาดูและจัดการปัญหาต่าง ๆ ให้ร้านจึงเสร็จ และรอเพียงแกะสลักหรือเขียนชื่อร้านลงไป พร้อมกับการนำสมุนไพรและโอสถมาจัดการและเมื่อตกลงกับเถ้าแก่เฉิน เรื่องกำหนดการเปิดร้านใหม่และการตั้งชื่อร้าน โดยจินเออร์ต้องการให้ร้านมีชื่อว่า เลี่ยงเฟิง ที่หมายถึง หง
