“มิใช่ว่า ริมฝังต้นสีแดงนั้นคือเหมยกุ้ยฮวาสีขาวรึ”
“อ่ะ คุณชาย จริงๆ ด้วยขอรับ”
“ต้องขอโทษคุณหนูด้วยนะขอรับที่ข้าไม่ทันสังเกตให้รอบคอบกว่านี้ เช่นนั้นคุณหนูรับเหมยกุ้ยฮวาสีขาวเลยหรือไม่ขอรับ” เถ้าแก่รีบขอโทษจินเออร์ในทันทีที่หันไปเห็น
“เจ้าค่ะ เช่นนั้นก็เพิ่มมาอีกหนึ่งต้นเถิด เช่นไรข้าก็สั่งสีเหลืองไปแล้ว”
“ได้ขอรับ รอข้าสักครู่นะขอรับ อ้าวคุณชายท่านนั้นหายไปไหนแล้วนะ” เถ้าแก่หันหน้าไปทางเดิมเพื่อมองหาชายผู้นั้น
“ใครหรือเจ้าค่ะ เถ้าแก่”ความจริงแล้วหลังจากข้าได้ยินเสียงนั้นเอ่ยออกมา ก็หันกลับไปมองเพียงแต่หันไปก็ไม่เจอสิ่งใดแล้ว
“ไม่มีอันใดขอรับ พอดีว่าคุณชายท่านหนึ่ง เป็นคนชี้ให้ข้าเห็นว่ามีต้นเหมยกุ้ยฮวาสีขาวอยู่ตรงนั้นนะขอรับแต่ข้าหันไปอีกทีตอนนี้ ไม่แล้วอยู่ละขอรับ”“งั้นหรือเจ้าค่ะ” หลังจากจินเออร์ได้ของครบแล้วท่านตาและท่านพ่อก็เดินกลับมาพอดีจึงเตรียมตัวที่จะกลับบ้านกัน“เสร็จหรือยังจินเออร์”
“เรียบร้อย แล้วเจ้าค่ะท่านตาท่านพ่อ เช่นนั้นเรากลับกันเถิด”
เมื่อกลับมาถึงบ้าน คนในหมู่บ้านต่างออกมามองตามเกวียนทั้งสองเล่มที่วิ่งตามกันเข้าไปท้ายหมู่บ้านด้วยความสงสัย แต่ไม่นานก็มีคนเอ่ยแก้ไขความกระจ่างให้ หลังจากนั้นเกวียนที่วิ่งเข้าไปท้ายหมู่บ้านทั้งสองเล่มก็หยุดลงหน้าบ้านคนตระกูลเปั่ย คนในบ้านต่างมาช่วยกันขนของที่มีปริมาณมากกว่าปกติ จนถึงกับต้องจ้างเกวียนอีกหนึ่งเล่มมาส่ง
“ตาเฒ่า อาซาน พ
