วกเจ้าซื้ออันใดกันมาเยอะแยะละเนี่ย หืมม” ท่านยายและท่านแม่เอ่อยออกมา เมื่อเห็นจำนวนของที่มากเกินกว่าขนได้ ด้วยเกวียนของตนเอง
“ก็จินเออร์นะสิขอรับท่านแม่ นางเป็นคนบอกให้ข้าและท่านพ่อซื้อของมาตุนไว้เยอะๆ เพราะหลังจากนี้อาจจะไม่ได้ออกไปข้างนอกบ่อยๆ ขอรับ ท่านคงต้องถามหลานท่านแล้วล่ะ” ซานหลงเอ่ยออกมาพลางขนของไปด้วย
“หืมม ยังไงกันจินเออร์” ท่านยายหันมาทางจินเออร์พลางถามออกมา
“เราทานข้าวมื้อเย็นกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ” จินเออร์ที่คิดคำตอบไว้แล้ว จึงโบ้ยไปก่อน
“สำคัญหรือไม่ลูก” ท่านแม่ที่ช่วงนี้เริ่มเข้าใจนิสัยของจินเออร์เอ่ยถามออกมา เพราะหลายๆ ครั้งก็เป็นเช่นนี้ เมื่อมีเรื่องสำคัญ
“สำคัญเจ้าค่ะ สำคัญมาก แต่ว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้องนะเจ้าค่ะ อิอิ”
“ได้ๆ ตามเจ้าว่า งั้นไปเถิด แม่และยายทำอาหารไว้รอเจ้าเยอะแยะเชียว”
“เจ้าค่ะ”หลังจากนั้นคนในตระกูลเปั่ยต่างพากันทานข้าวเย็นจนเสร็จและมานั่งรวมกันในห้องโถงต่อ จินเออร์จึงเริ่มเข้าประเด็นที่ว่า นั้นก็คือการถอนผนึกพลังให้แก่ท่านพ่อท่านแม่ และการรักษาท่านตาท่านยายนอกจากนี้ยังรวมไปถึงการช่วยเหลือให้ข้ารับใช้กลุ่มแรกอย่างตระกูลซูกลับมาฟืนพลังได้ เพื่อเป็นเกราะให้ตระกูลนาง ใครจะหาว่านางเห็นแก่ตัวที่นำตระกูลซูมาใช้ประโยชน์ นางไม่สนหรอกเพราะมันคือเรื่องจริง
“ทุกคนเจ้าค่ะ อย่างที่ข้าเคยบอกไว้ ว่าข้าจะช่วยให้ทุกคนฟืนพลัง” จินเออร์กล่าวจบก็สังเกตสีหน้าของทุกคนไ
