“หลานบุญธรรม อืม”“ห๊ะ หลานบุญธรรมหรือเจ้าค่ะ”“ใช่ รับจินเออร์เป็นหลานบุญธรรมของข้าผู้นี้” พูดจบก็ยืดอกขึ้นและยักไหล่ไปมา อีกอย่างหากเจ้าเด็กน้อยเป็นหลานข้า คนผู้นั้นก็ต้องเกรงใจข้าบ้างละน่า คงไม่ใช้งานข้าหนักไปกว่านี้หรอก หึหึ“จะดีหรือเจ้าค่ะ” โอ๊ย ลาภลอยขนาดนี้ ดีมากเลยเจ้าค่ะ อกอีแปั้นจะปริ่มไม่ไหว“ดีสิ จะได้รับประกันได้ไงว่า ปูั่คนนี้พร้อมจะดูและให้การสนับสนุนเจ้าเสมอไป” อ่าาาาา ปูั่และเจ้าหน้าตายนั้นนะน่ะ“ท่านแน่ใจหรือขอรับ เรื่องการรับจินเออร์เป็นบุตรบุญธรรม” เปั่ยซานหลงถามออกมา ด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้งหนึ่ง
“แน่ใจสิอาซาน เฒ่าเปั่ย” เถ้าแก่หลิง เมื่อเห็นว่าผู้ใหญ่ทั้งสองไม่เชื่อถือในคำพูดของตนเอง จึงเอ่ยย้ำออกมาเพื่อยืนยันในสิ่งที่ตนพูดออกไป
“อืม เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหาใดแล้วล่ะ” เปั่ยตงหลินเมื่อเห็นว่าแววตาของเถ้าแก่หลิงเต็มไปด้วยความจริงจังและจริงใจ จึงยินยอมตกลง
เมื่อเปั่ยตงหลินและและซาหลงตกลง เรื่องการยินยอมให้จินเออร์เป็นหลานบุญธรรม จึงได้มีการยกน้ำชาคารวะเถ้าแก่หลิงตามธรรมเนียม หลังจากนั้นจินเออร์จึงหันมาพูดเรื่องที่จะมาให้เถ้าแก่หลิงช่วยเหลือต่อหลังจากที่ออกนอกเรื่องไปนานแล้ว
“ท่านปูั่เจ้าขา” ทำเสียงอ่อนหวานไว้ก่อนเนอะ อิอิ
“หืมว่าอันใดหลานรัก” เถ้าแก่หลิงเมือได้ยินเสียงหลานหมาดๆ ออดอ้อนก็รีบขานรับทันที
“หลานมีเรื่องอยยากให้ท่านตาช่วยนิดหน่อยเจ้าค่ะ”
“เรื่องใดรึ”“คือว่า
