“อ่ะ” ซานหลงหันมองเปั่ยตงหลินเมื่อท่านพ่อของตนโยนเผือกร้อนเข้าใส่
“ฮ่าๆ ข้าเองเจ้าค่ะท่านปูั่ จินเออร์เอง” จินเออร์ที่กลั้นขำไม่ไหวแล้วจึงยอมรับสารภาพออกมา
“จะ..จินเออร์หรือ” เถ้าแก่หลิงที่กำลังตกตะลึงในรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปของจินเออร์ถามกลับไปอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง
“เจ้าค่ะ” จินเออร์จึงต้องตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอีกครั้ง“อย่ามาหลอกข้าเลยหน่า หลานสาวของข้า ยังเป็นเด็กตัวเล็ก ผอมบาง แล้วก็เตี้ยกว่านี้นะ หืมม…แก้มอีก แก้มเยอะกว่านี้” เถ้าแก่หลิงก็พยายามพูดบรรยายลักษณะของจินเออร์ก่อนหน้านี้ให้ฟัง
“หึ ท่านปูั่” จินเออร์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่าโดนหยามเล็กน้อย เพราะเมื่อก่อนนางไม่ได้กินดีอยู่ดีหรอกนะ
“จริงๆ ตาเฒ่าหลิง เด็กคนนี้ก็คือจินเออร์นั้นแหละ” ซานตงเอ่ยออกมาเพื่อย้ำชัดอีกรอบ“หืมมม นางฟืนแล้วหรือ” เอ่ยขึ้นมาด้วยความตะขิดตะขวงใจ พร้อมกันมองจินเออร์สลับไปมากับซานหลงและเฒ่าเปั่ยจินเออร์พยายามจะพูดแทรกออกมาในเรื่องที่กำลังเอ่ย เนื่องจากเป็นเรื่องของตนเอง
“จริงๆ เจ้าค่ะ หลังจากที่ข้าฟืนขึ้นมาก็…” พูดยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงแทรกออกมา ท่านปูั่ฟังข้าก่อนได้หรือไม่ โอ้ยยย ตัดบทเก่งจริงๆ เลยนะตัวแค่เนี่ย หึย
“อย่าบอกนะว่า เพราะพลังปราณทำให้เจ้าเปลี่ยนไป” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ เมื่อคิดได้ว่า จะมีสาเหตุใดที่ทำให้เด็กน้อยตรงหน้าเปลี่ยนไปได้บ้าง“ห๊ะ ท่านรู้ด้วยหร
