ะพบว่าตนเองมีพลังปราณ” อืม หรือจริงๆ แล้วมันตามข้ามากันนะ
“หืมม เดี๋ยวนะ เจ้ากระต่ายตัวก่อนนั้นหรือ” เถ้าแก่หลิงพยายามคิดทบทวน
“เจ้าค่ะ ตัวนั้นตัวเดียวเลยเจ้าค่ะ”“สัตว์ในตำนานนี้นับว่ากระต่ายก็ด้วยหรือ หืมมม”เถ้าแก่หลิงหลุดปากถามออกมา
“ฮ่าๆ เปล่าเจ้าค่ะ เพียงแต่มันแปลงกายเป็นกระต่าย จึงทำให้ไม่มีใครสามารถเห็นร่างที่แท้จริงของมันได้ แม้แต่ข้า” อืมม เมื่อไหร่มันจะบอกข้าสักทีนะ
ซานหลง//เลิ่กลั่ก และเหงื่อแตกเล็กน้อย เพราะตนดันรับรู้อีกร่างหนึ่งของเจ้ากระต่ายจินหลงเสียได้
“เอาล่ะๆ นอกจากเรื่องพลังของเจ้าแล้ว ตาแก่ผู้นี้ยังต้องรับรู้อันใดอีกหรือไม่จินเออร์”
“แหะๆ ท่านตา ท่านไหวใช่หรือไม่เจ้าค่ะ”ข้าถามออกไปเพราะกังวลในสุขภาพของท่านตา กลัวจะเป็นลมไปเสียก่อน
“ทำไมจะไม่ไหวกันละ ตายังไม่ได้บอกเจ้างั้นหรือว่าตานะ…ก็มีพลังปราณเช่นกัน”
“ห๊าาาาาาา” ทุกคนหันมามองเถ้าแก่หลิงพร้อมกัน ด้วยใบหน้าตกตะลึงแต่ตื่นเต้น
“จะตกใจอันใดกันขนาดนั้นเล่า โดยส่วนมากแล้วถึงแม้นคนมีพลังปราณจะมีน้อย แต่ก็มีจำนวนไม่น้อยเช่นกัน ที่เร้นกายและหายตัวไปในมุมมืดละนะ”
“จริงหรือเจ้าค่ะ แต่ว่าจะไม่ดีกว่าหรือหากอยู่แบบเปิด ไม่ใช่ว่าราชสำนักต่างค้นหากันหรือ แถมบางคนก็มีตำแหน่งและเงินทองใหญ่โตมากมาย”
“ดีสิ ดีมากทีเดียวละจินเออร์ แต่บุตรหลานของพวกเขาละ หากกำเนิดมาแล้วไม่มีพลังเช่นบรรพบุรุษจะอยู่อย่างไร หรือหากว่า…เป็นเหมือนองค์หญิ
