้าค่ะ ขอบพระคุณเจ้าค่ะ”
//ก๊อกๆ //
“เรียนนายท่านขอรับ เวิ่นฮูหยิน มาขอแบ่งข้าวสารขอรับ”“หืมมม แบ่งไปไหนกัน”
“นางให้เหตุผลว่าพายุหิมะหนามากขอรับ ไม่สารถออกไปซื้อข้าวสารเพิ่มได้ จึงอยากมาขอแบ่งซื้อบ้านเราก่อน ไม่ทราบว่านายท่านเห็นเป็นเช่นไร”
“อืมม เอาสิ ลองถามนางดูว่าต้องการเท่าไหร่ ส่วนราคาก็ขายให้ในราคาปกติเถิด ไม่ต้องขึ้นราคาแบบท้องตลาด ถือว่าช่วยๆ กัน”
“แล้วเรื่องจำนวนละขอรับ”
“อืมมม งั้นเอาที่เจ้าคิดว่าเพียงพอสำหรับครอบครัวนางก่อนจะหมดพายุเถิด ตระกูลเรากักตุนของไว้เยอะก่อนเข้าหน้าหนาว”
“ขอรับนายท่าน ข้าจะรีบไปบอกแก่นาง”
หลังจากนั้นพ่อบ้านซูจึงออกไปหาเวิ่นฮูหยินและจัดการแบ่งข้าวสารให้แก่นาง เวิ่นฮูหยินที่เห็นว่าตระกูลเปั่ยได้เมตตาแก่นางในครั้งนี้ จึงได้แต่สำนึกบุญคุณอยู่ภายในจิตใจและสัญญากับตนเองไว้ว่า หากมีเรื่องอันใดที่พอจะช่วยได้ในครั้งต่อไปจะต้องช่วยอย่างแน่นอนเพราะในครานี้ คนที่รอดตายมิได้มีเพียงนาง แต่ยังมีท่านพ่อและลูกของนางที่ยังเล็กอยู่เช่นกัน
ในตอนนั้น ขณะที่ร่างบางกำลังสลบไสลอยู่บนเตียง ปราณที่อยู่ภายในร่างกายของเปั่ยจินเริ่มทะลักออกมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นกระแสพลังงานอันบริสุทธิ์และกระจายไปทั่วอาณาบริเวณบ้านคนตระกูลเปั่ย
หากแต่เมื่อมีกระแสพลังเริ่มปะทุ จินหลงที่รับรู้ได้จึงกางอาณาเขตเวทย์ออกมาครอบคลุมเอาไว้ อีกทั้งใครบางคนที่มาสอดส่องคนบนเตียง เมื่
