“อืมมม นายท่าน…. มองด้านล่างเจ้าค่ะ” ข้าละสงสารนายท่านจริงๆ สมองของนายท่านถึงกับลดลงไปตามอายุเชียวหรือ หืมมม
“ไหนอ่ะ” ข้าพยายามหันมองรอบๆ ตัว มองไปไกลๆ ก็ไม่เจอ
“ต่ำกว่านี้เจ้าค่ะ” เสียงเล็กๆ เอ่ยอย่างเอือมระอา
“ไหนล่ะ…อ๊ะเจอแล้ว เจ้าหรอที่พูดตะกี้” หลังจากที่่มองออกไปไกลๆ อยู่นานเมื่อมองต่ำลงมา จนเกือบติดพื้นจึงได้รู้ว่า มีตัวประหลาดอยู่ใกล้ๆ เท้าข้านี่เอง
“เจ้าค่ะ ข้าเอง คารวะนายท่านเจ้าค่ะ” เจ้าของเสียงเล็กๆ ที่พบว่าจินเออร์มองเห็นตนเองแล้ว จึงเอ่ยออกมาและทำความเคารพเด็กสาวตรงหน้า พร้อมมองด้วยสายตาคะนึงหาและอาวรณ์
“เอ่อ … นายท่านหรอ ข้างั้นหรอ แต่เดี๋ยวก่อน ข้าขอถามไรหน่อยสิ” นายท่านงั้นหรือ นางไปเป็นนายท่านของใครตอนไหนกัน โลกก่อนก็เป็นคนวัยรุ่นปลายๆ แล้วตายเลย มาตอนนี้ก็มีแค่ครอบครัวแล้วก็เจ้าจินหลง แค่นั้นเอง
“ถามอันใดเจ้าค่ะ” นายท่าน…จำนางไม่ได้งั้นหรอ
“เจ้าเป็นตัวอะไรหรอ”
“…. ” ปริบๆ หลังจากนั้นเสียงน้อยๆ ตรงหน้าที่คอยเรียกเด็กสาวตรงหน้าว่านายท่าน ก็เงียบไปและหันมามองตาของจินเออร์
“….ราชาแมลงระดับอนันตกาล ลี่เจี่ย ฉง เจ้าค่ะ”เมื่อตั้งสติได้แล้วเจี่ยฉงจึงตอบออกไป
“ลี่เจี่ยฉงนี่ ใช่ด้วงหรือเปล่า” เจี่ยฉงคือด้วงไม่ใช่หรือไงกัน แต่+ไอ้ตัวตรงหน้านี่ อืมมม
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ บรรพบุรุษของข้าคือด้วง แมลงปีกแข็งระดับอนันกาล ที่เป็นผู้ปกครองโลกของแมลงทั้งหลายเจ้าค่ะ ”
“แหะๆ เจ้าดูไม่เหมื
