“เป็นความคิดที่ดีนะจินเออร์ เพียงแต่พวกพวกเราจะทำกันไหวหรือลูก” ท่านพ่อเอ่ยถามออกมาด้วยความไม่มั่นใจในความคิดอันใหญ่โตของข้า“ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านลืมอะไรไปหรือเปล่า” ข้าคิดว่าท่านพ่อต้องลืมไปแน่ๆ ว่าเรามีเงิน เอาดีๆ แค่มีเงินก็จ้างผีไปโม่แปั้งได้ด้วยซ้ำไป“อะไรหรือจินเออร์ แล้วหลินเหมยเจ้ารู้หรือไม่”ท่านพ่อทำหน้างุนงง สับสนออกมา เมื่อพยายามคิดว่าตนเองได้หลงลืมสิ่งใดหรือไม่ พร้อมกับหันไปถามท่านแม่“เงินเจ้าค่ะ พวกเรามีเงินแล้ว” โถ่ววว ข้าว่าละท่านพ่อ ท่านต้องลืม เรื่องเงินไปจริงๆ“นั้นสินะ ฮ่าๆ ต้องให้เจ้าเตือนอีกแล้ว” เมื่อข้าพูดออกไปว่าเรามีเงินแล้ว ท่านพ่อถึงกับเอามือมาลูบหัวตนเองทันทีแล้วหันไปยิ้มเขินๆ ให้กับคนในครอบครัวที่กำลังมองมาที่ท่านพ่ออย่างขำๆ“อิอิ เจ้าค่ะ” ไม่เป็นไรนะเจ้าค่ะท่านพ่อ อีกไม่นานท่านจะค่อยๆ ชิน“แล้วมีเงินแล้วอย่างไรต่อหรือจินเออร์” ซานหลงเอ้ยตามลูกสาวตัวน้อยออกไป ถึงแม้นจะมีเงิน แต่ตรอบครัวพวกเค้าก็ไม่เคยมีใครเคยทำกิจการใดๆ มาก่อน จึงไม่มีใครรู้ว่าจะเริ่มต้นตรงไหนก่อนดี“หากเราจะเริ่มทำกิจการ เราควรต้องคำนึงถึง สี่มอ เจ้าค่ะ ท่านตา” จริงๆ แล้ว มันคือ สี่เอ็มต่างหากแต่ข้าพยายามพูดให้คนอื่นๆ เข้าใจง่ายขึ้น ข้าขอยืมความรู้ในภพก่อนหน่อยนะเจ้าค่ะ“สี่มอหรือ อันใดกันของเจ้าจินเออร์”“ฮี่ๆ อย่างนี้เจ้าค่ะ ในภพก่อนลูกเรียนจบการศึกษาระดับสูงมา ในนั้นลูกเรียนจบในเรื่องของวิศวก
