ด้ จึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มีความสั่นอยู่ในนั้น หากมิสั่นคงมิใช่ เมื่อคิดว่าตนเองนั้นอาจจะมิเหมาะสมกับตัวภรรยา อีกทั้งอดีตที่ผ่านมา ยังทำให้ภรรยาและบุตรสาวตัวน้อยเจ็บปวดหนักหนา“เจ้าอย่างนั้นหรือ…ขอโทษเจ้าจริงๆ อาซาน ความจริงแล้วเจ้าคือลูกขององครักษ์ซี ที่เป็นคนนำทางพวกข้ามาที่แห่งนี้ เพื่อคุ้มครององค์หญิงและพวกข้า พ่อของเจ้าได้สละชีวิตตนเอง หลอกล่อพวกมันไปอีกทางหนึ่ง” ท่านตาเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจ หากแต่ในแววตานั้น การกระทำและคำพูดต่างบ่งบอกว่า เป็นห่วงความรู้สึกของท่านพ่อมากเพียงใด ที่ต้องรับรู้ความจริงหลายๆ สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้และอนาคตซานหลงนิ่งเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง แววตาล่องลอยคล้ายจะกำลังทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ปรากฏออกมา จนทุกคนสังเกตได้ หลังจากได้ยินคำตอบความดีใจที่รู้ว่าตนเองมีครอบครัว ครอบครัวของตนเองคือใคร แต่ก็มีความเศร้าออกมาทางสีหน้า ที่ไม่มีโอกาสเจอพ่อแม่ที่แท้จริง ไม่นับเรื่องแววตาที่หม่นหมองลงไปไม่น้อย เมื่อทราบถึงความแตกต่างของตนเองและภรรยา เพียงแต่หลินเหมยสังเกตเห็น จึงไม่ปล่อยให้สามีตนเองน้อยเนื้อต่ำใจ ยื่นมือออกไปกอบกุมมือของสามีไว้ เพียงแค่พริบตาสีหน้าของซานหลงจึงกลับมาราบเรียบตามเดิม“แต่มันผ่านมาตั้งสิบห้าปีแล้ว คงไม่มีประโยชน์ที่จะรื้อฟืนขึ้นมา ข้าคิดว่าเราปล่อยมันให้ดำเนินไปเช่นนั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่” ท่านแม่เอ่ยออกมาอย่างเข้
