าใจในทุกๆ ฝั่าย เพราะหากตอนนี้ให้นางลงมือทำสิ่งใด แต่นางถามหน่อยเถิดนางจะทำไปเพื่อสิ่งใด ในเมื่อตอนนี้นางมีความสุขมากเพียงพอแล้ว“เดี๋ยวก่อนเถิดเพคะองค์หญิง ในเมื่อท่านรับรู้ความจริงแล้ว โปรดทรงเรียกบ่าว ว่าบ่าวเถอะเพคะ หม่อมฉันละอายใจมาตลอดระยะเวลาสิบห้าปีนี้เหลือเกิน”เปั่ยฮูหยิน เมื่อได้ยินองค์หญิงเอ่ยเรียกว่าท่านแม่เหมือนเดิม จึงหันไปและนั่งลงกับพื้นเพื่อทำความเคารพ เพียงแต่หลินเหมยหาใช่คนที่ลืมบุญคุญคน จึงห้ามทั้งคู่ลงไปนั่งบนพื้น“โถ่ ท่านพ่อท่านแม่เจ้าคะ ตอนนี้ลูกหาใช่องค์หญิงหรือใครอื่นแล้ว ตอนนี้ข้าเปั่ยหลินเหมยคือลูกสาวของพวกท่าน และยังเป็นภรรยาของอาซาน เป็นมารดาของอาจิน เพียงเท่านี้ ลูกก็ดีใจมากแล้วเจ้าค่ะ หากไม่มีพวกท่านในวันนั้น อาจจะไม่มีลูกในวันนี้ก็ได้”“จริงๆ แล้วก็เป็นความผิดของคนแก่ อย่างพวกข้านั่นแหละ กว่าจะรู้ว่าทุกอย่างได้กลับคืนสู่ภาวะปกติแล้ว มันก็เลยมาจนถึงตอนที่องค์หญิงแต่งงานกับเจ้าแล้วล่ะอาซานพวกข้าเห็นว่าเจ้าทั้งสองคนเติบโตมาโดยที่ไม่รู้สถานะ และกำลังจะมีจินเออร์ พวกข้าจึงไม่อยากจะแยกบิดา ภรรยาและลูกออกจากกัน เจ้าคงรู้ดีว่าเรื่องฐานันดรศักดิ์ ย่อมเป็นสิ่งสำคัญของโลกใบนี้ อีกอย่างก่อนองครักษ์ซีจากไป ได้ฝากคำพูดไว้ว่า ในเมื่อกลับไปก็โดนตามล่า ก็ปล่อยให้องค์หญิงน้อยใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเถิด”“ท่านตาเจ้าขา คือหลานสงสัยอีกแล้วเจ้าค่ะเจ้าค่ะทำไมถึงมีการก่อกบฏเกิดขึ้
