า เจ้าแปด” พระสนมเย่ว เอ่ยออกมาพร้อมกับโอบกอดโอรสของตนเอง ยังไม่วายทอดสายตาไปมองโอรสอีกหนึ่งพระองค์“ถวายบังคมพะยะค่ะเสด็จแม่”“อืมม เจ้าห้ายังเป็นเจ้าที่ปฎิบัติตามธรรมเนียมเสมอมา” พระสนมเย่วเอ่ยชื่นชมโอรสของตนพระองค์นี้ เนื่องจากนิสัยของโอรสทั้งสองช่างแตกต่างกันเป็นอย่างมาก องค์หนึ่งแสนซน ดื้อดึง อีกองค์ว่าง่าย อบอุ่นแต่เย็นชา“ขอรับท่านแม่”“ท่านแม่ขอรับ ข้ามีของฝากท่านด้วยนะขอรับ”หลังจากพูดจบ องค์ชายแปดค่อยๆ หยิบกล่องไม้วิจิตรออกมา และเปิดออก“ดอกบัวสีรุ้ง !!!” พระสนมเย่ว เมื่อเห็นว่า สิ่งที่โอรสทั้งสองนำมาถวายคือ สิ่งใด ถึงกับปิดความยินดีไว้ไม่มิด ต้องบอกว่า หญิงสาวไม่ว่าจะอยูาในสถานะใดอย่างไรเสียความงามคือสิ่งที่ยังคงดึงดูดพวกนางได้เสมอ“พะยะค่ะเสด็จแม่ เจ้าแปดประมูลมา โดยใช้เงินลูก พวกเรานำมาถวายแก่เสด็จพะยะค่ะ” องค์ชายห้าเอ่ยสำทับพร้อมกับเอ่ยวาจาหยอกล้ององค์ชายแปดเรื่องเงินเล็กน้อย“ฮ่าๆ ดีๆ ยังคงเป็นลูกๆ ที่รักแม่เสมอ” พระสนมเย่วฮวา หันไปมองลูกๆ ทั้งสองด้วยสายตาที่ยิ้มแย้มด้วยความรักในตัวลูกทั้สองหลังจากนั้นพระสนมเย่วฮวากับองค์ชายทั้งสองพระองค์ก็พูดคุยกันเรื่องทั่วๆ ไป ที่ออกจากเมืองหลวงและสิ่งที่พบเจอ“ท่านแม่พะยะค่ะ ลูกเหมือนจะคลับคล้ายคลับครา เจอ องค์รักษ์ ซี ซีเปั่ยพะยะค่ะ”
