มและเทิดทูนแปลกๆ“เจ้าค่ะ ท่านตา ท่านยายพูดแปลกๆ เหมือนท่านแม่ควรร่ำรวยมาตั้งแต่กำเนิดอย่างนั้นเสีย” ข้าไม่อยากปล่อยความสงสัยออกไปง่ายๆ ในเมื่อมีโอกาสเราก็ควรถามออกไป ใช่หรือไม่ทุกคน“ฮ่าๆ เจ้าฉลาดเสียจริง จินเออร์ เหมาะสมแล้วที่เป็นหลานของคนผู้นั้น”“ตาแก่ ใกล้ค่ำแล้ว เดี๋ยวข้าไปทำอาหารก่อน เจ้าไปช่วยข้า ก่อฟืนไฟหน่อย”“ได้ๆ เดี๋ยวข้าตามไป”“ท่านแม่เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปช่วยด้วยเจ้าค่ะ”“ไม่เป็นไรอาหลิน เจ้านั่งพักเถิด พ่อกับแม่ทำเองมื้อนี้ ถือว่าเลี้ยงฉลองให้พวกเรา ตาแก่ ยายแก่อย่างพวกข้า ทำอาหารอร่อยนะ จะบอกให้”“ถ้าอย่างนั้น รบกวนด้วยนะเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่”“ข้าจะรอทานอาหารอร่อยๆ จากฝีมือท่านตาท่านยายนะเจ้าคะ”“อย่างนั้นหรือ ตาจะทำเต็มที่เลย ฮ่าๆ”ท่านตาท่านยาย พวกท่านมีพิรุธอีกแล้วววว อือออพิรุธเห็นๆ แต่มันจะเป็นแบบไหนกันแน่ ข้าอ่านมาซะหลายเล่มด้วยสิ นิยายเนี่ย กลับมาเล่าให้ข้าฟังเลย ยยข้าตื่นเต้นไม่ไหวแล้วนะ พวกท่านจะมาทิ้งข้าไปแบบนี้ม้ายด้ายยยยย ส่วนท่านพ่อกับท่านแม่ของจินเออร์นะหรือ อาจจะสงสัย แต่ไม่กล้าถาม เพราะข้าสังเกตุอาการแล้ว ตอนที่ท่านตาท่านยายพูดประโยคแปลกๆออกมา ท่านพ่อกับท่านแม่ มีท่าทีชะงักไปชั่วครู่นึงหากไม่สังเกตคงไม่รู้กลับมาที่ การเดินทางกลับเมืองหลวงขององค์ชายห้าและองค์ชายแปด“ท่านแม่ขอรับ ข้าคิดถึงท่านแม่” ไม่พูดเปล่า องค์ชายแปดยังวิ่งไปกอดเสด็จแม่ของตนเอง“แม่ก็คิดถึงเจ้
