งค์ชายห้าและองค์ชายแปด ดังนั้นห้องอื่นๆ ที่เหลือจึงยังคงเป็นปริศนาจนกว่า จะมีเสียงดังออกมาเท่านั้นซึ่งห้องหมายหนึ่งถึงสามนั้น จะต้องเป็นสหายหรือคนที่ประมุขของโรงประมูลเซี่ยงจ้าวหลง คิดว่าคู่ควรพอที่จะให้ความสำคัญหรือพึงพอใจเท่านั้น“มีใครต้องการประมูลราคาที่ที่ราคามากกว่านี้หรือไม่เจ้าคะ”“สามหมื่นห้าพันตำลึงทองครั้งที่หนึ่ง”“สามหมื่นห้าพันตำลึงทองครั้งที่สอง”“สามหมื่นห้าพันตำลึงทองครั้งที่สาม”“ขาย” พูดจบผู้ดำเนินการประมูลจึงกล่าวตัดจบและนำค้อนในมือเคาะลงบนโต๊ะในทันที เพื่อปิดการประมูลเมื่อการประมูลหลินจือแดงดอกแรกจบลง คนในโถงประมูลต่างพากันถอนหายใจ ด้วยอารมณ์ที่ต่างกันออกไป คนที่มีเงินแต่ไม่มีอำนาจก็พากันเสียดายที่ไม่ได้ไป ส่วนคนที่ไม่มีอะไรพอก็ต่างพากันเสียใจที่ไม่ได้ครอบครัวหลินจือแดงอันล้ำค่าซึ่งต่างจากห้องรับรองหมายเลขหนึ่งสิ้นเชิง ตอนแรกตระกูลเปั่ยต่างตกตะลึง แต่ในตอนนี้มีแค่ความดีใจที่เพียงแค่ดออกแรกพวกเขาก็มีเงินถึง สามหมื่นห้าพันตำลึงทองแล้ว ยังเหลืออีกสองดอก ซึ่งดูท่าแล้วผู้ประเมินหรือเถ้าแก่หลิงบอกว่าจะสามารถทำราคาได้ไม่ต่ำกว่า แสนตำลึงแน่นอน และเป็นจริงตามคาดโรงประมูลสามส่วน เจ้าเจ็ดส่วน เงินทั้งหมดรวมหนึ่งแสนสองหมื่นตำลึงทอง ที่เหลือของพวกเจ้าคือแปดหมื่นสี่พันตำลึงทองเปั่ยซานหลงรับเงินมาถือไว้ ด้วยมือที่สั่นเทา เถ้าแก่หลิงที่เห็นดังนั้นจึงบอกว่า จะให้องค์รักษ์ไปกับพวกข้า
