มากถึงห้าคนด้วยกัน เพื่อคุ้มครองพวกข้าออกจากร้านและได้แนะนำให้พวกข้านำเงินทั้งหมดไปฝากไว้ที่โรงรับฝากเงินจะปลอดภัยกว่าในสมองของข้าตอนนี้มีแต่คำว่าโคตรรวยยย ข้ารวยแล้ววจริงๆ หรือท่านพ่อกล่าวลาเถ้าแก่หลิงและนำข้ากับท่านตาออกไปโรงรับฝากเงินอย่างรีบร้อน เนื่องจากเงินที่ถือตอนนี้ก็เหมือนเผือกร้อนที่ต้องรีบหาที่วางให้เร็วที่สุด“ตามไปคุ้มครองนางและครอบครัว”“ขอรับนายท่าน”หลังจากนั้นเมื่อข้าหลุดออกมาจากโรงประมูลได้แล้ว และกำลังเดินไปโรงรับฝากเงิน“เสด็จพี่ห้า ท่านไม่น่ายอมห้องหมายเลขสามเลยไม่เช่นนั้นเราคงได้มาอีกสักหนึ่งดอกแน่ๆ”“ไม่มีใครสอนเจ้าหรือ โลภมากลาภหายนะ”“โถ๊ะ เอ๊ะ ท่านพี่ ทำไมตรงนั้นข้าคุ้นๆ เด็กคนนั้นจังเลย นางหน้าตาคล้ายกับน้องเล็กจัง”“เจ้าก็พูดไปเรื่อยเปือย ไปเถอะรีบกลับ ประเดี๋ยวท่านแม่จะเป็นห่วง” ระหว่างที่กำลังจะหันหน้ากลับมาองค์ชายห้าก็เหลือบหางตาไปเห็น ชายชราคนหนึ่งที่คลับคล้ายว่าจะรุ้สึกคุ้นเคยมาก่อน จึงได้แต่เก็บไว้ในใจรอถามเสด็จแม่อีกครา“ขอรับๆ”
