ข้า วาจาช่างเหมือนคุยกับผู้ใหญ่นักนะ“ท่านพ่อครัวใหญ่เจ้าคะ”“หืม มีอะไรอีกหรือ”“แหะๆ คือว่าข้าขอเสียมารยาทนะเจ้าคะ ท่านเป็นเจ้าของที่นี้หรือเจ้าคะ”“อืมม ฮ่าๆ ใช้แล้วล่ะ เรียกข้าว่าท่านลุงก็ได้ยัยหนู”“เจ้าค่ะท่านลุง” ท่านเริ่มเอ็นดูข้าแล้วใช่หรือไม่ หึหึ“เอ่อ จะเสียมารยาทหรือไม่ขอรับ”“ไม่เป็นไรๆ ข้าชอบ ยัยหนูจินเออร์พูดรู้เรื่องแถมยังเก่งขนาดนี้ ข้าชอบ”“อิอิ ท่านลุงเจ้าคะ แต่ทำไมร้านอาหารท่านคนน้อยจังเลยเจ้าคะ”“หืมมม เรื่องนี้เล่าแล้วมันยาว”“ข้ามีเวลาเจ้าค่ะ”“จินเออร์”“แหะๆ ข้าล้อเล่นเจ้าค่ะท่านลุง”“ฮ่าๆ ไม่เป็นไร ช่วงนี้มีคู่แข่งมากมาย ผู้คนก็เปลี่ยนร้านไปเรื่อยๆ ตามรสชาตินะ”“อืมมม งั้นหรือเจ้าคะ แต่ท่านลุงได้ผักบ้านข้าไปทำอาหารออกมาแล้ว ต้องอร่อยมากๆ เจ้าค่ะ ลูกค้าจะต้องกลับมาเยอะกว่าเดิมแน่นอน เชื่อหัวไอ้เรืองได้เลยเจ้าค่าาา”“หืม หัวไอ้เรือง อันใดกันจินเออร์” พูดเพลินไปหน่อยไอ้เรืองก็มา“แหะๆ ท่านตา ข้าพูดมั่วๆ นะเจ้าค่ะ”“เจ้านี่นะ”ท่านตาเมื่อเห็นว่าข้าเลี่ยงที่จะตอบ ก็ไม่ได้คาดคั้นต่อแต่อย่างใด“ท่านลุงเจ้าคะ เป็นอันถือว่าตกลงตามนี้นะเจ้าคะ”“ได้ๆ ”“ครั้งนี้ รวมๆ แล้ว ได้กำไร มากถึง … สามตำลึงเงินเลยนะเจ้าคะท่านพ่อ” ข้าหันหน้าไปพูดกับท่านพ่อเมื่อลองคำนวณเงินที่ได้จากโรงเตี้ยมเหลาฝูกับการขายผักให้ชาวบ้านมา“อืมนั้นสิ จินเออร์ของเราเก่งเสียจริงๆ เลย รอบหน้าตาว่า เราคงมีลูกค้าประจำแล้วล
