่ะ”“ขอรับท่านพ่อ”“เถ้าแก่ขอรับถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อนดีกว่าขอรับพวกข้ามีธุระต่อที่อื่นมิอาจรบกวนอีกท่านต่อไปได้อีกขอรับ”“อืม งั้นหรือ ได้สิ ไว้ว่างๆ เข้าเมืองมาหาข้าบ้างละนางหนู”“ได้เจ้าค่ะท่านลุง ไว้ข้าจะมาทานข้าวที่โรงเตี๊ยมของท่านแน่นอนเจ้าค่ะ”“ฮ่าๆ สัญญานะนางหนู”“สัญญาเจ้าค่ะ งั้นพวกข้าไปก่อนนะเจ้าค่ะ บ๊ายบายเจ้าค่ะ”“หืมมม บ๊าย บาย แปลว่าอันใดกันจินเออร์พ่อกับท่านตาได้ยินหลายรอบแล้ว” หลังจากที่เดินออกจากโรงเตี๊ยมเหลาฝูมาแล้ว ท่านพ่อกับท่านตาก็หันมาถามข้าทันที“อ่ออออ ข้าเห็นในหนังสือท่านอาท่านลุงอีกแล้วเจ้าค่ะ มันแปลว่าลาก่อนอะไรทำนองนี้เจ้าค่ะ ข้าจำมาจึงเอามาลองใช้แล้วมันติดปาก แหะๆ” หลุดอีกแล้วหรอเรา“ท่านตาท่านพ่อเจ้าคะ ข้าว่าเราเปลี่ยนชุดกันก่อนดีหรือไม่ ก่อนที่จะตรงไปที่โรงประมูล”“ทำไมละจินเออร์ พ่อว่าชุดพวกเราก็ไม่ได้แย่นะ”ท่านพ่อพูดพร้อมกับหันไปมองเสื้อผ้าของตนเองและรอบๆ จริงอย่างที่ท่านพ่อบอก เสื้อผ้าเราไม่ได้แย่เพียงแต่เป็นชุดผ้าฝั้ายหยาบไร้สีสัน ไม่เหมาะสำหรับการเดินเข้าไปในโรงประมูลเป็นแน่ และที่สำคัญเดาได้ว่า พนักงานหรือคนทั่วไปที่จะเข้าไปประมูลคงสงสัยในตัวพวกเราแน่ๆ“เพื่อภาพลักษณ์และการปลอมแปลงตนเองเจ้าค่ะท่านพ่อ อย่าลืมสิเจ้าคะ ว่าการประมูลในวันนี้ มิมีผู้ใดรู้ตัวคนที่นำสมุนไพรมาขายนะเจ้าคะ พวกเราเพียงเสแสร้งมาเผื่อดูการประมูลก็พอเจ้าค่ะ”“ได้ๆ ตามที่เจ้าว่าหลานตา”
