ท่านตาพลันเข้าใจในทันที“ขอบคุณท่านตาและท่านพ่อนะเจ้าคะ ที่เชื่อมั่นในตัวข้า”“อืม เช่นนั้นไปกันเถอะ”หลังจากนั้น เปั่ยจิน บิดาอย่างซานหลงและท่านตาเปั่ยตงหลิน ก็ได้เข้าไปเปลี่ยนชุดในร้านขายอาภรณ์ร้านหนึ่ง โดยเลือกเป็นชุดตัดสำเร็จรูปเพื่อความสะดวกเปั่ยตงหลินนั้น เปั่ยจินได้นั้นเปั่ยจินได้เลือกอาภรณ์สีดำสนิท และมีลวดลายอย่างกิ่งหลิวบริเวณ แขนเสื้อและคาดอกให้จะได้เข้ากับซานหลงที่เป็นอาภรณ์สีน้ำเงินลวดลายเช่นเดียวกัน ส่วนตนเองนั้นเปั่ยจินได้เลือกอาภรณ์สีเขียวยอดไผ่ ถือคติที่ว่าเรียบแต่หรู ดูดีจากนั้นจึงพากันเดินไปที่โรงประมูลเซี่ยงจ้าวหลงระหว่างทางที่กำลังเดินไปนั้น ก็ได้เห็นความเป็นไปของตรอกแถวนี้มากขึ้น แรกเริ่มเปั่ยจินคาดว่าโรงประมูลแห่งนี้จะมีขนาดกลางๆ เนื่องจากไมใช่สาขาหลัก แต่ผิดคาดสถานที่แห่งนี้มีขนาดใหญ่มาก กินพื้นที่ไปถึง สามตรอกซอยด้วยกัน รอบด้านมีร้านค้าเยอะมากมาย ตรงข้ามมีเหลาอาหารที่ขึ้นชื่ออยู่อีกหลายที่ซานหลงเดินตามหลังเปั่ยตงหลิน และจับจูงมือเปั่ยจินไปด้วย ทำให้ในตอนนี้เปั่ยจินถือว่าเดินตามหลังเล็กน้อย“อ๊ะ โอ้ยย เจ็บๆ” ระหว่างที่ข้ากำลังเดินเพลินๆ ก็โดนใครไม่รู้มาชนเข้าทำให้ข้าล้มกลิ้งเป็นลูกขนุนไปได้“เป็นอย่างไรบ้างจินเออร์ เจ็บตรงไหนหรือไม่”ซานหลงรีบหันมามองบุตรสาวทันทีที่ได้ยินเสียงร้องออกมา“ไม่เจ็บ ไม่เจ็บเจ้าค่ะท่านพ่อ” ข้าที่เจ็บมากพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา
