เนื่องจากฝั่ามือของข้าได้ไถลไปโดนก้อนกรวดแถวนั้นเข้าทำให้มันหลุดเข้าไปฝังภายในฝั่ามือของข้าด้วยเล็กน้อยเพียงแต่มิทันที่จะได้กล่าวอย่างอื่นออกไป“เจ้า กล้าขวางทางคุณชายของข้างั้นหรือ รู้หรือไม่ว่าคุณชายของข้าเป็นใคร”“ขอประทานโทษด้วยขอรับนายท่าน จินเออร์ยังเล็กนัก ได้โปรดอภัยให้นางด้วยเถอะขอรับ” ท่านตาเอ่ยพร้อมกับโค้งตัวหลายรอบให้กับคนตรงหน้า“ท่านตา ท่านพ่อ ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะ พวกท่านก็เห็นว่าข้าเดินของข้าอยู่ดีๆ เป็นนายน้อยของพวกเขาต่างที่วิ่งมาชนข้าเอง อึก อือ” ทำไมพวกท่านถึงติดนิสัยคนอ่อนแอขนาดนี้กัน เห่ออ ข้าคงต้องพยายามมากกว่านี้สินะ พวกท่านถึงจะเลิกก้มหัวให้คนอื่นง่ายๆ เสียทีระหว่างที่จินเออร์กำลังอดทนกับสิ่งที่เจออยู่ บนระเบียงชั้นบนสุดของโรงประมูล กำลังมีสายตาหลายคู่จดจ้องมายังตำแหน่งที่นางอยู่“นายท่านขอรับ เด็กคนนั้นได้รับบาดเจ็บ จะให้พวกข้าลงไปจัดการหรือไม่” องครักษ์นายหนึ่งเอ่ยขึ้นมา เมื่อเห็นว่าบุคคลที่นายท่านกำลังจ้องอยู่มีบางอย่างเกิดขึ้น“ไม่ต้อง ไปตามเถ้าแก่หลิงมา แล้วบอกให้เค้าจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย พาเด็กคนนั้นและครอบครัวไปห้องรับรอง ที่ 1 อ่อ อย่าลืมตามหมอมารักษาและทำความสะอาดแผลให้เรียบร้อย”“ขอรับ”“เจ้า เจ้า กล้ากล่าวว่าข้าหรือ เด็กๆ จับตัวนังเด็กนี้แล้วสั่งสอนมันเสีย” คุณชายตรงหน้าที่มีอายุราว 15หนาว กำลังหันมามองครอบครัวเปั่ย ด้วยแววตารังเกียจและพร้อมกลับดำเป
