ก่อนก็ได้เจ้าค่ะ”“ใช่ขอรับ ลองดูก่อนก็ได้ รับรองว่าผักที่ลูกสาวข้าขาย สด อร่อยและกรอบแน่นอนขอรับ”หลังจากนั้นไม่นานจึงมีชาวบ้านเข้ามาดูและซื้อกลับไปหลายคน แต่ยังมีเหลืออีกเกือบครึ่งเกวียน ใช้เวลาไปถึง หนึ่งก้านธูป (1 ก้านธูป เท่ากับ 1 ชั่วโมง)ท่านตากับท่านพ่อจึงเห็นว่าข้าเหนื่อยแล้วจึงจะเลิกขาย เนื่องจากเป็นยาม ยามซื่อ (เท่ากับ 09.00-10.59 น.) แล้ว ชาวบ้านและคนอื่นๆ จึงแยกตัวกันไปทำงาน หากจะขายจริงๆ ต้องมาเช้ากว่านี้ แต่ข้าไม่ได้กังวลหรอกนะ เพราะ ข้าตั้งใจจะมาขายให้โรงเตี๊ยมหรือเหลาอาหารมากกว่าจะได้ทำธุรกิจระยะยาวไปด้วยดังนั้นเมื่อเก็บของเสร็จ เมื่อท่านพ่อทำท่าจะเดินไปหาโรงเตี๊ยม ก็ได้มีชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาทางท่านพ่อ“เดี๋ยวขอรับ พวกท่าน แฮ่กๆ ”“ใจเย็นๆ พ่อหนุ่ม เจ้ามีอะไรหรือ”“คือหมดหรือยังขอรับ”“ผักงั้นหรือ”“ขอรับ ผัก ข้าต้องการทั้งหมด”“ห๊าาาาา ทั้งหมด” เมื่อท่านพ่อได้ยินท่านตาตะโกนจึงรีบวิ่งกลับมาดู“อาซานๆ พ่อหนุ่มคนนี้ต้องการผักของเราทั้งหมด”“พี่ชายเจ้าขา ท่านจะเอาไปทำไมทั้งหมดเจ้าคะมันเยอะมากเลย”“อ่าๆ ยัยหนู เรียกว่าว่าเสี่ยวเอ้อร์ก็ได้ขอรับ ข้ามาจากโรงเตี๊ยมเหลาฝู ริมถนนด้านในนะ พอดีผักที่โรงเตี๊ยมข้าต้องการหมด พ่อครัวเลยให้มาหาซื้อ แต่ข้าได้ยินชาวบ้านพูดกัน ถึงได้ค่อยๆ เดินมาหาร้านเจ้าเจอนี่ล่ะ”“อืมม อย่างนั้นหรือเจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยเจ้าค่ะ เราไปโรงเตี๊ยมของท่านเลยดีหร
