ายท่านอะไรกัน เรียกท่านลุงท่านปั้าเถอะ”“อืมๆ อาหลิว อาเหมย ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ ข้าเห็นพวกเจ้ามาทั้งแต่ตัวแดงๆ”“ขอรับท่านตาท่านยาย” เด็กน้อยทั้งสองซาบซึ้งจนบ่อน้ำตาใกล้จะแตกแล้วเจ้าค่ะท่านยาย“แล้วนี่ เจ้าจะให้พวกเด็กๆ ช่วยงานอันใดหรืออาซาน”ท่านยายหันไปถามท่านพ่อเนื่องจากสงสารหากจะให้เด้กน้อยทั้งสองไปใช้แรงอย่างหนักๆ อย่างพวกชาวบ้านตอนนี้ด้วยเพราะเห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย“ข้าไม่ทราบขอรับ จินเออร์เป็นคนขอร้องข้าให้รับเด็กสองคนนี้มาก่อนขอรับ”“อืมม งั้นหรือ เอาอย่างนี้มั้ยละ ให้อวี้หลิวไปช่วยอวี้เหมยขุดแปลงนั้นแหละ แต่เป็นแปลงหลังบ้านของเรา จะได้ไม่โดนเพ่งเล็งจากชาวบ้านดีกว่า” ท่านยายเสนอขึ้นมา“ข้าว่าก็ดีนะขอรับ งั้นเจ้าสองคนไปหยิบเครื่องมือเถอะ”“เจ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านทั้งสองมากๆ นะ เจ้าค่ะ/ขอรับ”“ท่านพ่อเจ้าคะ มีคนมาเจ้าค่ะ” ข้าเหลือบไปเห็นทางเข้าบ้านเมื่อเห็นว่ามีคนเดินเข้ามาหลายคน“อ้าวนายช่างเองหรือขอรับ ทำไมพวกท่านมากันเร็วนักล่ะ ไม่ใช่ว่านัดกันไว้เดือนหน้าหรอกหรือ”“ข้ารบกวนพวกเจ้าหรือเปล่า งานในตัวเมืองโดนยกเลิกไปนะสิ ข้าเลยมาหาเจ้าเพื่อจะสอบถามว่าสามารถเริ่มงานได้เลยหรือไม่ ตอนนี้พวกข้ากำลังว่างพอดี”“ไม่รบกวนขอรับ ดีเสียอีก จะได้เสร็จทันก่อนหนาวที่จะมาถึงนี้”“งั้นพรุ่งนี้ข้าจะพาลูกน้องมาพร้อมสร้างบ้านให้พวกเจ้าเลยแล้วกัน เริ่มเร็วแบบนี้ น่าจะไม่เกิน 15 วันถ้าขาดเหลือแรงงานข้าว
