“อ้าว มาถึงกันแล้วหรืออาซาน มาไวเสียจริง”ผู้ใหญ่บ้านผู้ใหญ่บ้านกำลังจะไปตามหาซานหลงที่บ้าน เพื่อรับทราบเรื่องราวการดำเนินการพอดี เอ่ยทักขึ้นมา เมื่อเห็นว่าคนที่จะไปหา กลับมาปรากฏตัวอยู่หน้าบ้านของตนเองเสียก่อนแล้ว“ขอรับ ข้ามารับโฉนดที่ดินขอรับ และมาแจ้งข่าวให้ท่านช่วยแจ้งแก่ชาวบ้านด้วยขอรับ”ผู้ใหญ่บ้านจึงพูดคุยรายละเอียดต่างๆ พร้อมทั้งชี้แจ้งเรื่องการจัดการที่ดินให้แก่ซานหลงทันที“อืม แล้วเรื่องที่จะมาแจ้งชาวบ้านคือเรื่องอะไรหรือ”“อ่อ คือข้าจะยกแปลงปลูก ผักหลายแปลงนะขอรับ จึงอยากให้ท่านช่วยแจ้งแก่ชาวบ้านสักหน่อย ว่าข้าจะจ้างทำงานรายวันๆ ละสามสิบอีแปะขอรับ”“มันมากเกินไปหรือไม่อาซาน ปกติชาวบ้านทำงานข้างนอกได้อย่างต่ำ สิบห้าอีแปะและไม่เกินสี่สิบอีแปะเท่านั้น แต่งานของเจ้าคืองานง่ายๆ แต่กลับให้มากถึงสามสิบอีแปะต่อวันเลยหรอ”“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าขอเสนอเจ้าค่ะ ให้คิดค่าแรงชาวบ้านเป็นแปลงดีหรือไม่”“ยังไงหรือจินเออร์”“อย่างนี้เจ้าค่ะ ถ้าชาวบ้านคนไหน ยกแปลงได้หนึ่งแปลง ก็ให้เป็นแปลงละห้าอีแปะ โดยเราต้องกำหนดความยาวและขนาดของแปลงให้แน่ชัดเจ้าค่ะ ไม่มีใครสามารถอู้งานหรือกินแรงใครได้ และไม่สามารถยื้อเวลาการทำงานออกไปหลายวันได้อีกด้วย ดีหรือไม่เจ้าคะ”“ดีๆ ยัยหนูข้าว่าความคิดเจ้าดีมาก งั้นข้าว่าเอาตามนี้ดีหรือไหมอาซาน” ผู้ใหญ่บ้านที่เห็นด้วยกับความคิดของเปั่ยจินรีบเอ่ยสนับสนุนออกมาทันที“ฮ่าๆ ได้ขอรับ
