ไปอีกกระนั้นหรือเอาข้าไปเผาเถอะ ข้าแถไม่ไหว ข้านะ ข้านะ…. อยากเป็นเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น อยากเติบโตไปตามวัย แต่ไม่อยากยากจน อิอิ อะไรที่ช่วยได้ ข้าก็จะทำแต่ที่แน่ๆ ข้าอยากให้ทุกคนมีความคิดในการดูแลตัวเองและพัฒนาครอบครัวไปพร้อมๆ กัน ถึงข้าจะอยากร่ำรวยแค่ไหน ….แต่ข้า คิดและทำคนเดียวไม่ได้หรอกนะการแกล้งเป็นเด็กมันเหนื่อยนะ เพราะฉะนั้น…รบกวนทุกคน ถามสวรรค์ให้ข้าหน่อย เกิดมารวยแล้วนอนกระดิกเท้าไปวันๆ ไม่ได้หรือไงงกันห๊าาา
“ฮัดชิ้วววว หืมมม เทพชะตา เจ้าอยู่ไหน”
“ข้าอยู่นี้เจ้ามีอะไร เรียกข้าเก่งนักเชียว”
“เบาหน่อย เบาได้เบา ข้าอยู่ในเวลาทำงาน”
“แหะๆ ขอรับๆ ท่านเง็กเซียน”
“ช่วงนี้สรรค์ปันปั่วนหรือไร ทำไมเจิ้นจามบ่อยจังไปสืบมาสิ”
“ได้ๆ รอข้ากลับมานะ บาย”“เทพชะตา เจ้านี้มัน หึยยย”“อืมม จริงสินะ จินเออร์” เมื่อท่านตาเห็นด้วยกับคำพูดของข้า ข้าจึงนิ่งเงียบไป เพื่อให้หน้าที่ในการคิดขั้นต่อไปนั้นเป็นของท่านพ่อ“งั้นเราบอกไปว่า นำสมุนไพรไปขายได้เงินมาก้อนนึง จึงเอาไปมัดจำค่าบ้านและจ่ายค่าสร้างบ้านพร้อมกับซื้อของดีไหมขอรับ หากถามว่าเหลือเงินเท่าไหร่ก็ให้บอกไปว่า เหลือเพียงไม่กี่ตำลึง”“ข้าว่าก็ดีนะอาซาน เพราะเงินที่เหลือเรานำไปฝากโรงรับฝากไปแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”“งั้นไปกันได้หรือยังจินเออร์”“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ จะได้รีบกลับไปหาท่านแม่ท่านยาย”เมื่อตกลงกันได้แล้วว่าจะเอาอย่างไรต่อไป จึงได้เดินทางต่อ
