“ได้ๆ ตามเจ้าว่า ยัยหนูแล้วยังมีอะไรอีกหรือไม่”ท่านตาถามออกมาเมื่อเห็นว่าข้ายังต้องการพูดอะไรบางอย่างอีก“เรื่องอาหารรบกวนเถ้าแก่จัดการมาเลยนะเจ้าคะส่วนเรื่องเงินข้าขอให้ท่านคิดรวมกับค่าสร้างบ้านเลยเจ้าค่ะ”“ได้ๆ” เถ้าแก่รีบรับปากในทันที ก็ไม่ดีหรือไร ในแต่ละวัน ลูกน้องของเขาและชาวบ้านบางคนยังมิได้ทานอาหารกันด้วยซ้ำไป“งั้นข้าก็ไม่มีอะไรแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณเถ้าแก่มากเลยเจ้าค่ะ”“แล้วเจ้าเล่า ตาแก่เปั่ยมีอะไรอีกหรือไม่”“ไม่มีแล้วล่ะ งั้นข้าขอตัวก่อน ต้องซื้อของเข้าบ้านอีก เดี๋ยวช้ากว่านี้ ยัยแก่ที่บ้านข้าจะด่าเข้าให้ ฮ่าๆ ”ท่านตาเมื่อเห็นว่าอันใดที่สมควรพูด ก็พูดไปหมดแล้วจึงขอตัวลาออกไปทำสิ่งที่สมควรทำต่อ“ได้ๆ งั้นข้าไปส่ง”หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว จึงออกจากร้านเถ้าแก่มุ่งตรงไปตลาดเพื่อซื้อข้าวสารและของต่างๆ เข้าบ้าน ส่วนทำไมข้าไม่ทำอาหารเองเลี้ยงคนงานนะหรอหึ ข้ายังไม่อยากให้ท่านแม่กับท่านยายต้องเหนื่อยเกินไป อยากใช้เงินแก้ปัญหาแบบคนรวยดูบ้าง อิอิถึงแม้ข้าจะต้องประหยัดเงินก็เถอะ หลอกกกจริงๆ แล้ว การให้เงินไปเลยง่ายกว่า น่าจะพอๆ กับการซื้อของมาทำกับข้าวนั้นแหละ เลยอยากให้ท่านแม่กับท่านยายคอยดูแลควบคุมคนงานไปด้วยดีกว่า จะได้ไม่เหนื่อยเกินไปเมื่อทำธุระเรื่องการติดต่อสร้างบ้านจบ ครอบครัวเปั่ย นำโดยเปั่ยจิน เด็กน้อยตัวแสบก็เดินนำเข้าไปที่ถนนที่มีตลาดและร้านค้าที่พวกเขายังไม่เคยมาเหยียบยกเ
