ว้นท่านตาชาวบ้านที่นี่ แต่งกายด้วยชุดธรรมดา ส่วนมากจะเป็นเนื้อผ้าที่ไม่ได้หยาบแต่ก็ไม่ได้ดีเกินไป เน้นสีไปทางสีทึบ สีดำ สีเทา น่าจะเพราะสะดวกต่อการทำงานต่างๆ แถมเวลาสกปรกก็ดูไม่ออกเข้ามาร้านแรกสุดก็จะเริ่มเป็นร้านอาหารเล็กๆพวกแผงลอยต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ร้านซาลาเปา ร้านผลไม้เคลือบน้ำตาลหรือถังหู่ลู่ ที่ข้าเคยอ่านจากนิยายสายไหม หรือแม้กระทั่งร้านน้ำตาลปันเป็นรูปสัตว์ต่างๆท่านพ่อกับท่านตาเดินจูงมือข้าไปคนละข้าง แต่เพียงครู้่เดียวเท่านั้น กลิ่นหอมๆ ที่ลอยมาจากร้านซาลาเปาที่ข้าเดินผ่านมาเมื่อครู่ ลอยมาเตะจมูกข้าอย่างจัง ทำเอาร่างกายไม่รักดี ส่งเสียงประท้วงจนน่าอายออกมา//โครกคร้ากกก// เสียงท้องร้องดังขึ้นมาทันที น่าอับอายชะมัด“อ่ะ จินเออร์เจ้าหิวแล้วหรือหลานตา” ท่านตาถามออกมาเมื่อได้ยินเสียงท้องของข้าร้องออกมา“แหะ ๆ หลานหิวเจ้าค่ะ แต่ไม่มาก” หลานหิวมากเจ้าค่ะ หิวแบบกินไก่ไม่อิ่ม ไก่หนึ่งตัวก็ไม่อิ่ม ไก่สองตัวก็มิอิ่ม แต่นั้นก็เป็นความคิดในสมองของข้าเพียงเท่านั้น“ไม่มากงั้นหรือ แต่พ่อว่าท้องเจ้าร้องดังมากนะลูกฮ่าๆ” ซานหลงที่ได้ยินเสียงท้องของบุตรสาวดังมาก จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวออกมา“ท่านพ่อ ท่านมู่ลี่ข้าหรือ หึยยย” อืม แปลกๆ มูลี่แหละ อืมๆ มูลี่ เนี่ยย ใครว่าท่านพ่อข้าไม่ทันคน ท่านพ่อข้านะ พัฒนาแล้วนะ หึ“ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหลานตา ไปๆ อยากกินอะไรบอกตาได้เลย” ท่านตาที่อดจะเอ็นดูหลานสาวของตนเองไม
