่ไหว จึงเอ่ยออกมา“งั้นข้าว่าเราหาอะไรองท้องกันก่อนหรือไม่ขอรับท่านพ่อ น่าจะใกล้ยามอู่ (เวลา 11.00-12.59 น.) แล้วจินเออร์น่าจะหิวแล้วจริงๆ” ซานหลงเอ่ยเสนอออกมา“ได้ๆ ว่าแต่หลานอยากกินอะไรล่ะ” ท่านตาหันไปถามจินเออร์ด้วยความเอาใจใส่ ไม่ว่าหลานต้องการจะทานอันใด ตนเองก็พร้อมจะไปทานด้วยกัน“ซาลาเปาเจ้าค่ะ ข้าอยากทานซาลาเปา” ข้านะเห็นมาหลายร้านเชียวละ กลิ่นหอมๆ ควันขาวๆ ที่ลอยออกมาจากซึ่งซาลาเปานั้น อดใจไม่ไหววเลยย“ได้ ให้เจ้าสิบลูก ไม่แบ่งใครเลย” คุ้นนะท่านตาท่านจะแบ่งมรดกซาลาเปารึไง“ท่านตาาาาาาาาา ท่านก็มู่ลี่ข้า เจ็บกระดองใจ คนไม่หิวไม่เข้าใจหรอก อืออ หลานงอนแล้วเจ้าค่ะ” อืออพูดแล้วก็อาย ถึงข้าจะแค่ ห้าถึงหกขวบ แต่ข้าก็อายเป็นหนา“ท่านปั้าเจ้าขา มีซาลาเปาไส้อะไรบ้างเจ้าคะ”หลังจากเดินเลือกร้านซาลาเปาไปได้สองถึงสามร้าน ข้าก็มาหยุดตรงร้านนี้“ก็มีไส้หมู ขายลูกล่ะสามอีแปะ ไส้ผักรวมหนึ่งอีแปะ นังหนูเจ้าจะรับอะไรบ้างล่ะ”“งั้นข้าเอาไส้หมูสิบลูก ไส้ผักรวมอีกสิบลูกเจ้าค่ะ”เยอะหรอ ไม่เยอะหรอก แต่ท่านปั้า ท่านจะมองหน้าข้าแบบนั้นทำไมกัน ข้าซื้อเผื่อคนอื่นๆ ต่างหากเจ้าค่ะ“ได้ๆ ข้าห่อให้” ปั้าขายซาลาเปาที่มัวแต่มองเด็กน้อยอย่างจินเออร์ที่แก้มเป็นก้อนๆ ขาวๆ เพลินๆไปหน่อย รีบตอบรับคำออกมาอย่างรวดเร็ว“นี่เงินเจ้าค่ะท่านปั้า ขอบพระคุณนะเจ้าคะ” ข้ารีบแบมือออกไปให้เห็นจำนวนเงินที่ต้องจ่ายแก่ท่านปั้า“ท่านตา ท่
