านพ่อเจ้าขา ข้าซื้อเผื่อพวกท่านด้วยแล้วก็ซื้อไปฝากท่านยายท่านแม่ด้วยนะเจ้าคะ อิอิ”“ดีๆ มื้อเย็นจะได้มีของกินเพิ่ม”หลังจากกินอิ่ม ท่านพ่อก็นำข้าไปซื้อข้าวสารห้าจินแปั้งสิบจิน เมล็ดธัญพืชหลายชนิด รวมๆ แล้วก็หลายจินทีเดียว จากนั้นก็เดินไปร้านขายเนื้อสัตว์ เพื่อซื้อเนื้อหมูและกระดูกหมู รวมถึงผักสด อีกหลายจิน จนตอนนี้ข้าเริ่มรู้สึกว่า มันมากจนถือไม่ได้แล้ว“ท่านตาเจ้าขา ข้าว่าเราซื้อเกวียนกันดีหรือไม่ตอนนี้ของเราเริ่มเยอะขึ้นแล้ว ข้าเมื่อยแล้วเจ้าคะ”“ข้าเห็นด้วยกับจินเออร์นะขอรับท่านพ่อ อีกไม่นานก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว จะยิ่งเดินทางลำบากขึ้นไปอีก หากบ้านเราเกิดเหตุการณ์ที่จำเป็นต้องใช้เกวียนขึ้นมาจริงๆ จะได้ไม่ต้องรอเวลาในการหาเรื่องยืมเกวียนคนอื่นขอรับ อีกอย่างตอนนี้เราก็พอจะมีเงินทองแล้ว” ซานหลงเอ่ยออกมาอย่างมีเหตุผล“ได้สิ ข้าไม่ว่าอะไรเจ้าหรอก เงินนี่พวกเจ้าก็หามาอีกอย่างทุกสิ่งที่เจ้าทำ ก็เพื่อครอบครัวของพวกเรา เจ้าสามารถตัดสินใจได้เลยอาซาน” ท่านตาเอ่ยออกมาอย่างภาคภูมิใจและดีใจในตัวบุตรเขย“ท่านตาตกลงใช่มั้ยเจ้าคะ งั้นเราไปกันเลยหรือไม่”เมื่อตกลงกันได้แล้ว ทั้งหมดจึงเดินไปยังร้านค้าสัตว์ เพื่อเลือกซื้อสัตว์ที่จะใช้ในการเดินทาง รวมทั้งซื้อเกวียนอีกด้วย“สวัสดีขอรับนายท่าน วันนี้รับอะไรดีขอรับ”หลงจู๊คนหนึ่ง รีบเดินเข้ามาหาทันที เมื่อเห็นว่ามีลูกค้าเข้ามา“ข้าอยากได้วัวสักหนึ่งคู่พร้อมเกวียน”
