เปั่ยตงหลินเอ่ยออกไปหลงจู๊ที่ได้ยินดังนั้น จึงยิ้มออกมาเบาๆ เพราะช่วงนี้คนน้อยนัก ทำให้รายได้ของทางร้านมิค่อยดี กลุ่มลูกค้าด้านหน้าของหลงจู๊จึงเป็นเรื่องราวที่น่ายินดี“ได้ขอรับ ทางเรามีแนะนำ เทียมเกวียนจะอยู่ที่ราคาห้าสิบตำลึงเงิน ส่วนวัวที่ลากเกวียนนั้น อยู่ที่คู่ละสองตำลึงทองขอรับ และหากท่านต้องการเลือกเองทางเรามีทั้งวัว ม้า และลา ขอรับ เชิญด้านในได้เลยขอรับ”หลงจู๊พูดพร้อมกับเดินนำไปด้านใน“ท่านตาเจ้าขา หลานอยากเดินดูด้วยได้หรือไม่”“ได้สิจินเออร์”ข้าเดินดูสัตว์ในคอกสักพัก ยังไม่เจอสัตว์ชนิดใดที่ถูกใจข้าเลย แต่เมื่อเดินไปสุดทางก็ได้เจอกับ ม้าคู่หนึ่งโดยที่ตัวนึงเป็นสีขาวและอีกตัวข้างกันเป็นสีดำ มันดูสง่าและน่าเกรงขามมาก แต่ทำไมไม่มีใครซื้อพวกมันไปกันนะ“ขออภัยเจ้าค่ะพี่ชาย ทำไมม้าคู่นี้ ถึงยังไม่สามารถขายออกไปได้หรือเจ้าคะ”“อ่อ ขอรับคุณหนู ม้าสองตัวนี้ เพิ่งจับมาได้จากในปั่าขอรับ มีพ่อค้าเร่นำมาขาย มันพยศมาก ยังไม่มีนักปราบสัตว์คนใดปราบพยศมันได้ลง จึงไม่สามารถขายได้ในตอนนี้ขอรับ”“แต่ข้าถูกใจม้าคู่นี้มากเลยเจ้าค่ะท่านตา” ข้าหันไปอ้อนท่านตาทันที ไหงจากวัวกลายเป็นม้าได้ละนี่“แต่ว่าจินเออร์เจ้าก็ได้ยินแล้วไม่ใช่หรือ”“เอ่อ เพียงแต่ว่าหากท่านสามารถปราบมันได้ละก็ข้าก็ยินดีขายมันนะขอรับ”“หึยยย ละข้าจะทำยังไงได้เล่า พูดก็ไม่รู้เรื่อง รู้งี้ข้าเอาจินหลงมาด้วยก็ดี เผื่ออยู่ปั่าเดียวกันจะคุยกั
