หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จไป ทุกคนก็ไปเข้านอนเพียงแต่ภายใต้แสงไฟสลัวที่มองเห็นเพียงรางๆ จากตะเกียงน้ำมันที่กำลังจะมอดดับลงนั้นเปั่ยซานหลงหรือท่านพ่อของจินเออร์ก็ยังไม่ได้เข้าไปด้านในของห้องนอน ยังคงนั่งอยู่เพียงผู้เดียวภายในห้องโถงของบ้านที่ทำหน้าที่ทุกอย่างทั้งแต่ทานข้าวไปจนถึงการนั่งทำงานต่างๆ มิใช่กำลังเสียใจ หากแต่กำลังนั่งคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาและสิ่งที่ลูกและเมียต้องเผชิญกับความกตัญูจนไร้ขอบเขตของเขา บัดนี้เขาตระหนักได้แล้ว ถึงแม้จะช้าไปสักหน่อยสำหรับลูกและเมียก็ตามเขากำลังสังเกตไปรอบๆ ตัวบ้านของท่านพ่อตาและท่านแม่ยาย แต่ละห้องมีเพียงเตียงไม้เก่าๆ หลังหนึ่ง โต๊ะเอนหลังในห้องนี้อีกหนึ่งตัว ที่เขากำลังนั่งอยู่ยังดีหน่อยที่ท่านพ่อตาของเขาสามารถทำงานไม้ได้บ้างเล็กน้อย จึงได้สร้างโต๊ะและเก้าอี้เล็กๆ ขึ้นมาเพื่อการกินข้าวได้โดยเตียงหลังเก่าๆ นั้น ทั้งเก่าและขาด เนื่องจากผ่านเวลามานานหลายปีแล้ว ใยจากผ้าฝั้ายในผ้าห่มก็โดนซักจนเปือยและจับตัวรวมกันเป็นก้อน ไม่สามารถให้ความอบอุ่นได้เท่าที่ควรจะเป็นในฤดูหนาวที่จะมาถึงนี้นอกจากนี้ บ้านที่สร้างจากไม้ซึ่งเก่ามากที่มีทั้งรอยที่โดนหนูและแมลงต่างๆ รวมไปถึงปลวกช่วยกันแทะและขนเอาเศษใบไม้มาทับถมกันด้านบนหลังคาเรื่อยๆหลังคาที่มุงก็ทำมาจากหญ้าแห้งนำมาทำเป็นแพต่อๆกัน เพื่อปั้องกันหน้าหนาว กันแดดและกันฝนต่างๆโดยอีกไม่กี่เดือนก็จะถึงฤดูหนา
