ห็ดหลินจือแดงเพียงดอกเดียวเท่านั้น”สิ้นคำกล่าวของเถ้าแก่หลิง ลมหายใจของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับหยุดชะงักลงอย่างทันทีโดยเฉพาะท่านตาของข้า ที่แทบจะเป็นลมลงไป ส่วนท่านพ่อของข้านั้นเนื่องจาก มีบทเรียจากการขายสมุนไพรรอบที่แล้ว แม้จะไม่มากเท่า รอบนี้แต่ก็พอให้ตั้งสติได้เร็วกว่าท่านตาส่วนข้านะหรอ ฮิๆ ความฝันของข้าคือความร่ำรวยจนนอนกระดิกนิ้วเรียกหาเงิน ฉะนั้น ข้าไม่สะทกสะท้านใดๆ เพียงแต่ก็ยังมีความดีใจในจำรวนเงินส่วนนี้เนื่องจากมันคือทุนที่ใช้ในการดำเนินชีวติที่ดีขึ้นของครอบครัวข้าในอนาคต“เช่นนั้นดอกอื่นๆ เล่าเจ้าคะท่านปูั่” ข้าสอบถามออกไปแทนบุคคลด้านหน้าทั้งสอง ที่ยังไม่มีสติเต็มที่“หืมมม อีกสามดอกต้องรอนำเข้าประมูลก่อนจินเออร์ ปูั่ถึงจะตอบเจ้าได้”“หว๋าาา แย่จังเลยเจ้าค่ะ ข้าอยากรู้”“อืม แต่ถ้าจะเอาคร่าวๆ ละก็ ปูั่ว่าน่าจะประมาณห้าพันตำลึงทองขั้นต่ำนะ”“ห๊าาาาาา” คราวนี้กว่าท่านพ่อและท่านตาจะฟืนก็ทำให้ข้ามีเวลาในการกินขนมจนอิ่มแปล้ไปเลยทีเดียวระหว่างนั้น ท่านปูั่ก็ได้จัดการคุยกับข้าเรื่องการรับเงินและ การวางขายสินค้า รอจนท่านพ่อและท่านตาฟืนขึ้นมา“อ้าว จินเออร์ สมุนไพรละลูกหายไปไหนแล้ว”“นั้นสิหลานตา”“แอร่ๆ ข้าทำสัญญาซื้อขายกับท่านปูั่เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ รอท่านพ่อกับท่านตาตื่นขึ้นมาลงชื่อรับรองเพียงเท่านั้น”“อืม พ่อกับท่านตาต้องขอโทษเจ้าด้วยที่ทำให้เจ้าเป็นห่วง”“ข้าก็ต้องขอโทษเจ้าด้
