ี”“งั้นข้าเอาแบบนี้ขอรับเถ้าแก่ ตามที่จินเออร์พูดเลย”“ดีๆ ข้าว่าวิธีนี้ดี เอาอย่างที่ยัยหนูบอกนั้นแหละว่าแต่เจ้ามีทั้งหมดกี่ดอก”“อืมสี่ดอกขอรับ”“ห๊าาาาา เจ้าๆ ๆ ๆ”“เถ้าแก่ ชาขอรับ เดี๋ยวจะเสียงแหบไปซะก่อน”ท่านพ่อรีบรินช้าแล้วส่งให้เถ้าแก่ทันที กลัวว่าเสียงของเถ้าแก่จะแหบไปมากกว่านี้“เรื่องใหญ่มากๆ สรุปเจ้าจะขายให้ข้ากี่ดอกกันแน่แล้วจะนำเข้าประมูลกี่ดอก”เสียงแหบพร่าของชายชราตรงหน้าเมื่อได้ฟังจำนวนดอกที่ขายและนำเข้าประมูลดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครานี้น้ำเสียงปนไปด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ ปะปนกันไปหมด จนคนฟังไม่สามารถแยกแยะได้ออกว่าเขามีความรู้สึกในด้านใดมากไปกว่ากัน แต่เพียงแค่นั้นก็พอจะทำให้เปั่ยจินรู้แล้วว่าการค้าในครั้งนี้จะต้องได้กำไรมหาศาลดังที่หวังไว้แน่นอน“หนึ่งดอกสำหรับขายให้ท่าน และสามดอกสำหรับนำเข้าประมูลขอรับเถ้าแก่”ตึ่งง// เสียงเถ้าแก่ล้มลงไปนอนบนพื้นทันทีที่ท่านพ่อเอ่ยออกไป หลังจากนั้นไม่นานหลงจู้ก็เดินเข้ามาและปลุกเถ้าแก่ให้ตื่นขึ้นมาคุยเรื่องค้าขายต่อ“พวกเจ้าทำตาแก่อย่างข้าตายตาไม่หลับอีกแล้วฮ่าๆๆๆ”“ท่านไหวนะขอรับเถ้าแก่”“ไหวๆ ข้าไหว ข้าจะต้องรอดูรายได้ที่จะเข้ามาเสียก่อน ฮ่าๆ ว่าแต่ราคาของมันจะอยู่ที่อายุขัยและความสมบูรณ์ของตัวสมุนไพร เจ้ารู้ใช่หรือไม่”“ขอรับเถ้าแก่ เช่นนั้นท่านพอจะประเมินราคาให้ข้าก่อนสักหนึ่งดอกได้หรือไม่ ข้าจำเป็นต้องใช้เงินขอรับ”“แปดร้อยตำลึงทอง สำหรับเ
