พรออกมาให้ท่านปูั่ดู“อั้ยหยาาาา เจ้าจะให้ข้าตกใจอีกกี่รอบกัน ฮ่าๆ”หลังจากที่ท่านปูได้มอง จึงอุทานออกมาเสยงดังมากมากเสียจนข้าตกใจเกือบขนมติดคอ หึยยย“ขายได้หรือไม่ขอรับ” ท่านพ่อถามมอกไปด้วยความไม่แน่ใจ เนื่องจากปกติเป็นพรานปั่าล่าสัตว์ขายเนื้อเท่านั้น เรื่องสมุนไพรหายาก ยังไม่เคยพบเจอ จึงไม่เคยได้ลองขายหรือสอบถามราคา“ยิ่งกว่าที่เจ้าคิดเสียอีกอาซาน เห็ดหลินจือแดง ใช่ว่าจะเป็นสิ่งที่คนทั่วไปหาได้ง่ายๆ เจ้ารู้หรือไม่ แม้เห็ดหลินจือดำจะมีค่ามากกว่าและหายากกว่า แต่ในด้านราคา ความหายาก และสรรพคุณของมัน ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนที่ครอบครองอยู่เกิดอันตรายได้” เถ้าแก่หลิงตอบกลับท่านพ่ออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งครึม“แต่มันมีค่ามากเชียวล่ะ เช่นนั้นข้ามีสองทางเลือกให้เจ้าคือขายให้ข้ากับทางที่สอง ข้าจะนำไปประมูลที่โรงประมูล เซียงจ้าวหลงให้พวกเจ้า”“ต้องประมูลเลยหรอขอรับเถ้าแก่ ข้ากลัวจะมีปัญหาตามมา”“ไม่ต้องกังวลหากเจ้าต้องการข้าสามารถปิดบังรายชื่อผู้ค้าได้”“งั้นสักครู่นะขอรับ ข้าขอคุยกับท่านพ่อและจินเออร์ก่อน”“ได้ๆ ข้ารอได้”“เราจะเอายังไงกันดีขอรับท่านพ่อ ข้าไม่เคย”“พ่อก็ไม่เคยเหมือนกัน”“เอาแบบนี้มั้ยเจ้าคะ เราก็ขายเพียงดอกเดียว เพื่อนำเงินมาสร้างบ้านและใช้จ่ายกันก่อน ส่วนที่เหลือก็ให้ท่านปูั่นำเข้าประมูล แล้วเราค่อยกลับมาเอาเงินเจ้าค่ะท่านพ่อว่าอย่างไรเจ้าคะ ท่านตาก็ด้วย”“ตาว่าดีนะ จินเออร์”“พ่อก็ว่าด
