านนั่งรอที่ห้องก่อน เดี๋ยวข้าจะไปเชิญผู้ประเมินราคามาก่อนขอรับ รอสักครู่”“ได้ขอรับ” หลังจากหลงจู๊เดินออกไปแล้ว สักพักเถ้าแก่หลิงก็เดินเข้ามาปรากฏว่าบุคคลที่เดินออกมาจากหลังร้านนั้นคือ…“สวัสดี อาซาน หลานของปูั่ และเอ่อ บิดาเจ้าใช่หรือไม่อาซาน”“ขอรับเถ้าแก่หลิง ท่านพ่อของข้าเองขอรับ” ท่านพ่อมิได้ตอบกลับเถ้าแก่หลิงออกไป หรืออธิบายใดๆเพิ่มเติม“ท่านปูั่เจ้าขาาาาา” ข้าหันไปเจอกับเถ้าแก่หลิงถือว่าว่าเป็นโชคดีมากๆ“ฮ่าๆ จินเออร์ มาๆ มานั่งกับปูั่”“เจ้าค่ะ” เรื่องอ้อดอ้อนข้าไม่แพ้ใครแน่ โอกาสดีๆมาถึง ข้าต้องคว้าไว้ อิอิ“ว่าแต่พวกเจ้าเหตุใดถึงมาร้านแห่งนี้ได้เล่า” เถ้าแก่ถามออกไปในขณะที่อุ้มข้าไปนั่งข้างๆ พลางปั้อนของกินเล่นข้าไปพลางๆ“พวกข้ามาขายสมุนไพรขอรับ”“ดีๆ ของดีแน่ๆ”“ขอรับ อีกเรื่องนึง พวกข้าย้ายมาที่หมู่บ้านแห่งนี้แล้วขอรับ เอ่อ ส่วนเรื่องทำไมถึงย้ายบ้านนั้น ข้าไม่อยากพูดถึงอีกขอรับ”“อืมๆ ไม่เป็นไรๆ ข้าเข้าใจ ชีวิตคนเรามันต้องดำเนินต่อไปนั้นแหละอาซาน” เถ้าแก่ตอบกลับท่านพ่อข้าด้วยความเป็นเป็นผู้ใหญ่ ใช้ชีวิตมานานจึงพอจะเข้าใจว่าทำไม“ขอรับเถ้าแก่”“อ่ะๆ ว่าแต่วันนี้มีอะไรมาขายปูั่หรอยัยหนู” ท่านไม่ถามท่านพ่อข้าเล่าท่านปูั่“อิอิ ท่านปูั่ต้องตกใจแน่ๆ เจ้าค่ะ ท่านพ่อเปิดให้ท่านปูั่ดูเลยเจ้าค่ะ”“ได้ๆ เจ้านี่นะ เอาใจท่านปูั่เจ้าดีจริงเชียว นี่ขอรับเถ้าแก่” ท่านพ่อหันมายิ้มให้ข้าและรีบเอาสมุนไ
