ะแล้วพูดว่า
“ผมบอกแล้วนะหมอเจี๋ยเป่า คุณอย่ามาหลอกลวงผมอีกเลย”
“ก่อนหน้านี้คุณบอกผมตลอดว่ามีเงินชดเชยจำนวนมหาศาล ตอนนั้นผมก็หลงเชื่อคุณไปจริง ๆ”
“แต่ผลสุดท้ายจนถึงวันนี้ ก็ยังไม่เห็นว่าจะโอนเงินชดเชยจำนวนมหาศาลที่ว่านั่นมาสักที”
“ตอนนี้ ผมอยากเห็นเงินนั่นกับตาตัวเอง”
“ไม่อย่างนั้น ผมต้องขออภัยด้วยที่ไม่สามารถร่วมมือกับหมอเจี๋ยเป่าได้อีกต่อไป”
หลังจากที่หลัวอี้พูดจบ เขาก็ส่งเสียงหัวเราะเย็นชาแล้วมองดูปฏิกิริยาของเจี๋ยเป่าที่อยู่ตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ
เขาไม่ใช่คนโง่ ไม่มีทางไม่รู้ว่าเจี๋ยเป่าเป็นคนแบบไหน
ในฐานะที่เป็นหมอของโรงพยาบาล การที่เขาสามารถร่วมมือกับญาติคนไข้อย่างตัวเองเพื่อหาเงิน เพียงแค่จุดนี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเจี๋ยเป่าได้ทิ้งจรรยาบรรณของการเป็นหมอไปจนหมดสิ้นแล้ว
ตอนนี้พวกเขาอาจจะมีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน ตามที่เจี๋ยเป่ามักจะพูดเสมอว่า พวกเขาตอนนี้เป็นเหมือนตั๊กแตนอยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน
แต่เขาไม่ได้รับประกันหรอกว่า ถ้าในอนาคตเชือกเส้นนี้ขาด เจี๋ยเป่าจะยังคงเป็นเหมือนตั๊กแตนที่มีใจเดียวกันกับเขาอยู่รึเปล่า
ดังนั้น ผลประโยชน์พวกนี้ เขาจึงอยากจะเอาไว้ในมือให้ได้
เจี๋ยเป่าฟังจบแล้ว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดขึ้นมาทันที
เพียงแต่ในเวลาแบบนี้ เขาไม่กล้าที่จะเล่นลูกไม้ลูกมือใด ๆ กับหลัวอี้ที่อยู่ตรงหน้าเลย
ดังนั้น เขาจึงมองซ้ายมองขวารอบ ๆ ตัว แล้วยัดบัตรธนาคารใบหนึ่งใส่มื
