หลังจากเดินมาได้สักพัก ปั่าม่านหมอกทางฝังหมู่บ้านที่นี่ ถือว่ายังอุดมสมบูรณ์ ด้วยไม่ค่อยมีชาวบ้านคนไหน หันมาทำอาชีพพรานปั่าเยอะมากนัก พื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ รายล้อมด้วยแม่น้ำและ ปั่าหลังหมู่บ้านจึงมุ่งไปที่การเพาะปลูกเป็นส่วนใหญ่“ท่านพ่อเจ้าขา ทางซ้ายๆ ผักหวานปั่าเจ้าค่ะ ลูกขอเก็บนะเจ้าคะ”“ได้ ๆ”“ทางขวาเจ้าค่ะท่านตา นั้น ๆ ล่าเจียวเจ้าค่ะ ท่านตา”“มันกินไม่ได้หรอกนะ เสี่ยวจิน มันไม่อร่อยชาวบ้านเก็บมันมาทำอาหาร แล้วกินไม่ได้สักราย”“กินได้เจ้าค่ะท่านตา ท่านตาเก็บเฉพาะเม็ดสีแดงๆ ให้หลานสักกำมือนะเจ้าค่ะ”“ถ้าเจ้าอยากได้ เดี๋ยวตาเก็บให้”“ขอบคุณเจ้าค่ะ”“งั้นเดี๋ยวพ่อออกไปดูกับดักที่วางไว้ เจ้าอยู่กับท่านตาไปก่อนนะจินเออร์”“เจ้าค่ะท่านพ่อ”“ได้หรือยังเสี่ยวจิน” ท่านตาชูล่าเจียว ในมือที่เก็บให้ข้าดู“ได้แล้วเจ้าค่ะท่านตา” พริกเม็ดแดงๆ มาแล้วต่อไปก็ต้องมะนาว ตะไคร้ ใบมะกรูด กระเทียม ละปั่ะอืออ แค่คิดน้ำลายก็ไหลแล้วอ่ะ“ว่าแต่ ท่านตาเจ้าคะ หลานอยากทราบว่า ท่านตาเคยเห็นผลชนิดนึง ที่มีลักษณะลูกกลมๆ ตอนแรกสีเขียว พอสุกจะมีสีเหลืองอ่อนๆ รสชาติเปรี้ยวติดลิ้นมั้ยเจ้าคะ หลานอยากได้…แหะๆ”“พอจะมีนะ ตาเคยเห็น แต่พุ่มมันจะมีหนามแหลมๆ ชาวบ้านจึงไม่ค่อยเก็บไปใช้ประโยชน์กันนอกจากนี้มันเปรี้ยวมาก ทำอาหารไม่ค่อยเข้ากัน”“จริงหรือเจ้าคะท่านตา นำทางหลานไปดูหน่อยนะเจ้าคะ หลานอยากได้”“ได้ๆ เดินไปอีกสักหน่อย จะเจอ”“ว
