้าวววว ท่านตาเจ้าขาาา”“หลานอยากได้ ฮ่า ๆ ๆ ได้ ๆ ตาเก็บให้ ว่าแต่อยากได้แบบไหนละ”“สีเหลืองๆ เจ้าค่ะ ครานี้เอาไปสักห้าถึงหกลูกก็พอหากมันเหี่ยวแล้ว น้ำจะแห้งและเน่า เก็บไว้นานๆ มิได้เจ้าค่ะ หลานจะเอาไปทำอาหารให้ท่านตาลองชิม อิอิ”ถ้ามีส่วนผสมครบนะเจ้าคะ“ได้ ๆ หลานว่าดี ตาก็ว่าดี”“เจ้าค่ะ”เอ๊ะ !!! มีอะไรขยับหลังพุ่มไม้ ข้าสังเกตอยู่สักพักจึงเห็นกระต่าย แต่เอ๊ะ…กระต่ายตัวนี้ ช่างคล้ายกับตัวเดิม ที่ข้ากับท่านพ่อท่านแม่เคยเจอ ตอนอยู่ที่หมู่บ้านโน้นเลยนี่นา อ๊ะ แล้วนั้นมันจะกระโดดไปไหนกัน อย่าบอกว่าจะให้ข้าเดินตามไปอีกแล้วนะ“อ๊ะ นี่เจ้ากระต่าย อย่ากระโดดไวนักสิ ข้าวิ่งตามไม่ทัน”“เอ๊ย ย ย เจ้าไม่มีหูหรือไร บอกว่าอย่ากระโดดไวนัก ข้าวิ่งตามไม่ทัน อืออ”“เจ้านะสิ ไม่มีหูเจ้าเด็กอัปลักษณ์” ข้าคิดผิดหรือเปล่า ที่ตามนางลงมาที่ดินแดนแห่งนี้เนี่ย“อ๊ะ… ใครว่าข้า” ทำไมได้ยินแต่เสียงแล้วตัวไปไหน“ข้าเอง” ยัยเด็กอัปลักษณ์เอ๊ย ย ย“ผะ ผีหลอกเด็กแล้ว อืออออ”“ผีบ้านเจ้านะสิ มองลงมาข้างล่าง” ทำให้ข้าโมโหได้ทุกที่จริงๆ“ไหนอ่ะ ข้าไม่เห็นเลย” ข้าพยายามหันมองรอบๆแล้ว แต่ไม่ยักจะเห็นอะไรเลยนี่นา“กระต่ายน้อย ตัวขาวๆ ตาแดงสีทับทิม ที่เจ้าวิ่งตามไง”“ห๊ะ เจ้าพูดได้หรือ” หูย ย ย กระต่ายพูดได้อ่ะ“ผีพูดมั้ง”“เหอะ กระต่ายอัปลักษณ์” มันจะวางมวยกับข้าแน่ ๆ เจ้ากระต่ายผี“เจ้านะสิ อัปลักษณ์” หึ ยัยเด็กหน้าเหม็น“เหอะ พอๆ ข้าพู
