ดได้ และข้าก็จะมาอยู่กับเจ้า”เจ้ากระต่ายน้อยพูดจุดประสงค์ของตัวเองออกไปก่อนที่เรื่องนี้มันจะบานปลายกว่าเดิม“ห๊าาาา มาอยู่กับข้า มาทำไม” อะไรนะ เจ้ากระต่ายมันบอกว่าจะมาอยู่กับข้า แต่เดี๋ยวนะ ข้าต้องตกใจอะไรก่อน คิดไม่ทันแล้ว“ใช่ นะสิ แล้วก็อีกอย่าง เจ้าควรจะรู้ไว้ ข้าคือสัตว์วิเศษในตำนานเชียวนะ”“ห๊ะะ…ตำนาน” ข้ามองเจ้ากระต่ายทันทีที่มันพูดว่า สัตว์วิเศษในตำนาน“ใช่นะสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าตัวต้นเหตุที่ลงมาที่ดินแดนแห่งนี้ ข้าจะลงมาให้เสียเวลาน้ำชาของข้าทำไมกัน”“เจ้าหมายถึงเรื่องอะไร ข้างง แล้วเจ้านะ…เป็นแค่กระต่ายไม่ใช่รึไง” จินเออร์หันไปตอบเจ้ากระต่ายตัวเล็กตรงหน้าพร้อมด้วยสายตาที่มองตั้งแต่เท้าจรดหูยาว ๆ ที่ลู่ลงนั้นอย่างซ้ำไปซ้ำมา เพื่อหาความแตกต่างบ่งบอกถึงความเป็นสัตว์ในตำนานตามที่เจ้ากระต่ายน้อยเอ่ยออกมา“ข้านะ ไม่ใช่กระต่ายนะ เจ้ามองไม่เห็นร่างที่แท้จริงของข้าต่างหาก” อธิบายพร้อมกับทำท่ากอดอกและสะบัดหูที่ลู่ลงของตนเองไปมา“งั้นหรือ งั้นเจ้าเป็นตัวอะไรกันล่ะ ไหนแสดงให้ข้าเห็นหน่อยสิ ข้าจะได้เชื่อเจ้าอย่างไรเล่า”“ความลับสวรรค์ มิอาจแพร่งพราย รอจนเจ้าอายุครบเจ็ดหนาว พลังปราณของเจ้าตื่นขึ้นมา สามารถเปิดมิติจิตได้เมื่อไหร่ เมื่อนั้น เจ้าจะได้รู้ว่าข้าคือใคร”“เดี๋ยวนะ เจ้าว่าอะไรนะเจ็ดหนาวแล้วทำไมนะใครจะมีพลังปราณ แล้วยังมีมิติจิตนั้นอีกคืออันใด”จินเออร์ที่ตอนนี้กำลังงงไปกับคำพูดของเจ้าก
