ล้วแต่ท่านพ่อเลย” ซานหลงเห็นว่ามีคนเอ็นดูบุตรสาวของตนก็ยินดีให้นัก อีกทั้งคนที่เอ็นดูก็เป็นถึงท่านตาของนางที่มีฝีมือเก่งกาจ จึงยินดีเสียมากกว่า“ฮ่า ๆ ดีๆ เจ้าเล่าหลินเออร์ พ่อจะพาหลานไปเข้าปั่าได้หรือไม่”“ถ้าอาซานไปด้วย ยิ่งมากคน ลูกก็ไม่ขัดเจ้าค่ะท่านพ่อจะได้มิต้องพะว้าพะวง หากจำเป็นต้องต้องทำการใดในปั่า”“ดีๆ ชีวิตข้า ตายตาหลับแล้ว มีลูกมีหลาน แล้วก็มีเจ้ายายแก่ เคียงข้าง ฮ่า ๆ”“แล้วข้าละขอรับท่านพ่อ”“เออๆ มีเจ้าด้วยอาซานบุตรเขยของข้า”“ฮ่าๆ” ท่านแม่และท่านยายถึงกับหัวเราะออกมาในความแง่งอนของพ่อตาและบุตรเขย แม้เพียงเล็กน้อยแต่ก็ทำให้รู้ว่าตระกูลเปั่ยยังคงเป็นที่ยึดเหนี่ยวและที่พึงพิงให้กับพวกเขาได้จริงๆหลังจากทานข้าวเจ้าเสร็จ ท่านพ่อท่านตาก็พากันเข้าไปนอนพัก ครึ่งชั่วยาม หลังจากนั้นจึงจะเข้าไปในแปลงนา และแปลงผัก แปลงนาของท่านตามีขนาดสามหมู่ โดยอยู่บริเวณหลังตัวบ้าน โดยกั้นกลางระหว่างแปลงผักที่ท่านยายปลูก ขนาดหนึ่งหมู่เมื่อถึงยามอุ้ย (13.00-14.59 น.) ท่านพ่อและท่านตา ก็พากันกลับมาจากแปลงนาและแปลงผัก เพื่อเตรียมตัวพาข้าเข้าปั่า ถามว่าทำไมข้าถึงร่ำร้องเข้าปั่าข้ามิแน่ใจ รู้แค่ว่า ข้าต้องรีบเข้าไปในปั่าให้ได้เร็วๆ ลางสังหรณ์กระมัง“หลานรัก เจ้าเตรียมตัวพร้อมหรือยัง”“พร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ข้านะพร้อมยิ่งกว่าพร้อม“ท่านพ่อละเจ้าคะพร้อมหรือยัง” ข้าถามท่านพ่ออกไป เช็คความพร้อมอีกรอบก่อนจะเข้าปั่า
