หลังจากที่ท่านพ่อของข้าเก็บซานซีจนหมดนั้น ข้าก็กำลังคิดหาวิธี ที่จะทำให้เงินจากการขายสมุนไพรของข้า ไม่กลายเป็นของบ้านใหญ่“เก็บเสร็จแล้วละจินเออร์เดี๋ยวเจ้านั่งรอพ่อใต้ต้นเหมยไปก่อน พ่อจะไปวางกับดักเสียหน่อย ไหน ๆ เราก็เข้ามาถึงจุดนี้เแล้ว”“ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ” ข้าตอบออกไป ดีเหมือนกัน ข้าจะได้คิดวิธีไปพลาง ๆ“หลินเออร์เจ้าก็นั่งรอกับลูกไปก่อนเถอะ พี่ไปไม่นานจะกลับมา”“เจ้าค่ะท่านพี่ ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ”“ได้ๆ”เมื่อท่านพ่อออกไปล่าสัตว์ ข้าจึงเริ่มแผนการที่ข้าคิดได้จากหัวน้อยๆ ของข้า ทันทีทันใด ระหว่างที่ท่านแม่ของข้ากำลังพักและจัดเรียงสมุนไพรลงตะกร้าสะพายหลัง แล้วนำใบไม้มาวางทับด้านบน กลบด้วยเห็ดปั่า ผักปั่าที่หาได้ เพื่อที่ตอนออกไปจะได้รอดพ้นจากสายตาของชาวบ้านที่มองผ่านมา“ท่านแม่เจ้าขา หิวจังเลย จินเออร์อยากกินเนื้ออยากกินน้ำตาลปันแบบที่ท่านลุงซื้อมาฝากพี่ใหญ่เจ้าค่ะ” เพื่อสามวันก่อนท่านลุงใหญ่กลับมาจากตัวอำเภอและได้ซื้อซาลาเปาไส้เนื้อกับน้ำตาลปันมาฝาก เจียหานซึ่งเป็นบุตรชายของท่านลุงใหญ่และท่านอาเล็กเจียเซียง“แต่เราไม่มีเงินมากถึงเพียงนั้นนะลูก”“แต่ทำไมพี่ใหญ่เจียหานถึงได้กินละเจ้าคะ” ท่านแม๊ม มข้าอยากถอนหายใจดังๆ ไม่ใช่พวกท่านไม่มีเงิน แต่พวกท่านไม่เคยเก็บเงินไว้ต่างหาก“เอ่อ คือว่า…. ” เหมยหลินถึงกับอึกอักออกมาทันทีโดยมิรู้ว่าจะตอบเจียจินว่าเช่นไรดี“ท่านอาเล็กก็ได้กินนี่เจ้าคะ จินเอ
