อร์อยากกินด้วยจังเลย” ข้าพูดออกไป พร้อมกับทำน้ำลายของตัวเองไหลออกมา น่าอายชะมัด อือออ เอาสิท่านแม่ ท่านต้องสงสารข้ามากกว่านี้ ออสการ์ต้องมาข้าพูดเลย“แม่ขอโทษเจ้านะลูกที่ไม่สามารถทำให้เจ้ากินดีๆแบบ คนอื่นได้”ท่านแม่ขอโทษข้าพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำคล้ายจะสงสารข้า พร้อมกับดึงข้าเข้าไปกอด’ข้าขอโทษนะเจ้าคะท่านแม่ อดทนอีกนิดนะเจ้าคะ’ท่านแม่กอดข้าได้สักพัก ทันใดนั้นดวงตาข้าก็เหลือบไปเห็นท่านพ่อกำลังเดินกลับมา ข้าจึงแกล้งพูดต่อว่า“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่เจ้าขา ข้าไม่กินก็ได้ แต่ข้าอยากได้เสื้อหนาวสักตัวนึง หน้าหนาวที่แล้ว ข้าหนาวมากๆ เลยเจ้าค่ะ”“จินเออร์ อือๆ แม่ขอโทษเจ้าจริงๆ ที่ทำให้เจ้าลำบากถึงเพียงนี้”“ข้าเห็นท่านลุงใหญ่ ท่านอาเล็ก ได้เสื้อหนาวตัวใหม่จากท่านย่า น่าจะอุ่นมากๆ เลยเจ้าค่ะ” ทั้ง ๆ ที่ท่านย่า ไม่ว่าจะไม่รักครอบครัวพวกข้าขนาดไหน ก็ควรต้องซื้อให้ครอบครัวข้าบ้างไม่ใช่หรือ เงินนั้นท่านพ่อข้าเป็นคนหามานะ“ได้ๆ ครั้งนี้แม่จะคุยกับพ่อเจ้าให้” ข้าไม่เคยคิดว่าจินเออร์จะรู้ความถึงเพียงนี้หลังจากที่ข้าพูดออกไป ท่านพ่อก็ไม่ได้เดินเข้ามาทำเพียงหยุดฟังสิ่งที่ข้าพูดคุยกับท่านแม่ ข้าสังเกตเห็นสีหน้าของท่านพ่อดูซีดลงไป ข้าเพียงหวังว่า สิ่งที่ข้าพูดออกไปจะช่วยสะกิดใจท่านพ่อของข้าได้สักนิดนึงก่อนที่แผนการต่อไปของข้าจะเริ่ม อิอิเมื่อท่านพ่อเดินเข้ามาท่านแม่ก็ทำการเช็ดน้ำตาออกไป“กลับมาแล้วหรือเจ้
