าคะท่านพี่”“อืมนี่ไก่ฟั้า ข้าเจอมันแถว ๆ ที่กำลังจะวางกับดักจึงจัดการมันมาได้”พร้อมกับยื่นไก่ฟั้าที่กำลังดิ้นอยู่มาให้“ท่านพ่อของจินเออร์เก่งที่สุดเลยเจ้าค่ะ จะได้กินเนื้อแล้ว เย่ ๆ”จินเออร์ส่งสายตาไปหาไก่ฟั้าตรงหน้าด้วยความหมายที่ว่า เจ้าไก่ฟั้าตัวน้อยเอ๋ย จงมาอยู่ในท้องข้าเถิดอ ออกไปทันที อย่างปิดไม่มิดเพียงแต่แค่ชั่วครูเดียวเท่านั้น สีหน้าของท่านซานหลงกลับซีดลงไปอีกครา เมื่อได้ยินข้าร้องตะโกนด้วยความดีใจเมื่อจะได้กินเนื้อ” พ่อ… ขอโทษเจ้าด้วยนะจินเออร์ แต่ไก่นี้เราต้องนำไปขาย เอาเงินไปให้ท่านย่าของลูกนะ” เสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจโถ่วท่านพ่อ ท่านจะไม่ยื้อไก่ไว้สักนิดเลยหรือไรกันข้าเสแสร้งให้ท่านฟังไปตั้งนาน ท่านกะจะไม่คิดได้เลยหรือ น้ำตาข้าจะไหลออกมาเป็นสายเลือด แต่ไม่เป็นไรรข้าจะสู้ สู้เค้าจินเออร์ เฮ้“อย่างนั้นหรือเจ้าค่ะ ได้เจ้าค่ะ ท่านย่าจะได้รักจินเออร์มากขึ้น” ข้าแสร้งก็มหน้าลงและหลบสายตาลงกับพื้นเบาๆ อย่างช้าๆ ให้ท่านพ่อได้เห็น“เด็กดี” ท่านพ่อเอามือลูบหัวข้าเบาๆ พร้อมกับหันไปมองท่านแม่ ที่ตอนนี้ดวงตากลับมาแดงก่ำอีกรอบ“เอาละๆ เราเข้าเมืองไปขายของกันเถอะ จะได้รีบกลับไปกินข้าวที่บ้านกันนะหลินเออร์ จินเออร์”“เจ้าค่ะ เข้าเมืองกัน”หลังจากนั้นท่านพ่อ ท่านแม่ และข้า ก็ได้ เดินออกจากปั่า ระหว่างทางที่ข้าเดินกลับ ข้ารู้สึกคล้ายถูกจับจ้องจากอะไรบ้างอย่าง อือออ
