กิดเป็นเสียงแสบแก้วหูดังขึ้นหอกเพลิงของจู้หรงถูกสนามพลังของโจโฉยึดเอาไว้ มันหยุดชะงักอยู่ตรงหน้ามือขวาของโจโฉราวกับถูกล่ามด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น ปลายหอกของจู้หรงติดอยู่บนสนามพลัง ขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย“โอ้ มือเดียวยังนับว่ามากเกินไปด้วยซ˺า พลังของเจ้ามันช่างอ่อนแอจริงๆ”“อ๊ากกกกก!”นิสัยของจู้หรงเป็นยังไง? เขาอดทนต่อการยั่วยุแบบนี้ได้ที่ไหนกัน?เขาเปล่งเสียงตะโกนออกมาและปล่อยมือจากหอกเพลิง ก่อนที่จะกำหมัดแน่น โถมตัวเข้าหาโจโฉ“ถอยออกไป!”โจโฉยังคงยืนนิ่ง พร้อมทั้งดันมือข้างที่กำลังควบคุมสนามพลังไปข้างหน้าทันใดนั้นแรงมหาศาลก็กระแทกเข้าใส่ร่างของจู้หรง เขากระเด็นไปไกลภายในชั่วพริบตาเดียวตู้ม!ในที่สุดจู้หรงก็กลายเป็นลูกไฟยักษ์ ที่กระแทกลงบนพื้นดินในระยะไกลถึงร่างกายจะเจ็บปวดแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานความหวาดกลัวในใจได้เลยเขาไม่เข้าใจเลยสักนิด เขาเป็นถึงเทพแห่งอัคคีผู้สูงส่ง แต่กลับสู้ฝ่ามือเดียวของโจโฉไม่ได้ด้วยซ˺า!แม้แต่ชายเสื้อของฝ่ายตรงข้ามก็ยังสัมผัสไม่ได้ แถมยังโดนโจมตีกระเด็นน่าอับอายถึงเพียงนี้ ยังได้ชื่อว่าเป็นเทพแห่งอัคคีอีกเหรอ!จู้หรงนึกอยากตายอยู่ในใจแต่สิ่งที่มีมากกว่านั้น มันคือความโกรธ!สู้รบมาตั้งหลายปี แม้แต่ชือโหยวก็ยังไม่เคยทำให้เขารู้สึกอับอายเช่นนี้มาก่อน!“โจโฉ! ข้าต้องการชีวิตของเจ้า!”เทพแห่งอัคคี จู้หรง ร้องตะโกนออกมา เปลวไฟบนร่างกายลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรงเปลวไฟสีแดงฉานกลายเป
