“ฝ่าบาทของข้า……….”เสวียนเฟิงเห็นเฮยฉีหลินถูกดึงเข้าสู่วัฏสงสาร หรือที่เรียกกันว่าสายน˺าแห่งความโศกเศร้า เธอก็พลันทิ้งตัว กระโดดลงไปในประตูวัฏสงสารพร้อมกัน“ฝ่าบาทของข้า ทางน˺าพุเหลืองนั้นเงียบเหงามาก เสวียนเฟิงจะเดินร่วมทางไปกับท่าน…………”ความรู้สึกที่เสวียนเฟิงมีต่อเฮยฉีหลินนั้นเต็มไปด้วยความจริงใจแต่นี่ก็เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เธอก้าวเดินอยู่บนหนทางของโศกนาฏกรรมเธอเลือกเจ้านายผิด!“บัดซบ………..”ไป๋เจ๋อมองดูเฮยฉีหลินกับเสวียนเฟิงถูกดูดเข้าไปในประตูวัฏสงสาร อสูรโบราณตนอื่นๆ ก็นิ่งเงียบไม่พูดอะไรเช่นกัน โดยพื้นฐานแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงกุนซืออย่างเขาเท่านั้นที่เป็นเสาหลักเขากัดฟันกรอด เปลี่ยนร่างให้กลายเป็นแสงสีขาวและหายตัวไปในทันทีถ้าไม่หนีไปตอนนี้ แล้วจะให้หนีไปตอนไหน!!“ช่วยฝ่าบาทออกมาเร็ว!”เทาเที่ยกับซานเส้านำอสูรโบราณกลุ่มใหญ่ไปช่วยเหลือทันทีซานเส้าเปลี่ยนหางตัวเองให้กลายเป็นโซ่เส้นยาว และพันรัดร่างของจิ่วเทียนเซียนเฟยกับซวนหยวนอิงจี๋ฝ่ายเทาเที่ยกับอสูรโบราณกลุ่มใหญ่ช่วยกันดึงโซ่เส้นนั้นขึ้นมาพวกเขาพยายามดึงร่างของสาวสวยทั้งสองคนออกมาจากประตูวัฏสงสารให้ได้แต่พลังของอสูรโบราณนั้นมีน้อยเกินไป พวกเขาออกแรงอย่างสุดกำลังก็แล้ว แต่ทำได้แค่ชะลอความเร็วในการถูกดึงเข้าไปในประตูวัฏสงสารเท่านั้น“ออกแรงกันอีก!”เทาเที่ยร้องตะโกนออกมา บนใบหน้าเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีน˺าเงิน“ดึงฝ่าบาทกลับขึ้นมาให้ได้!”“อ๊
