ากกก! อ๊ากกกก!”เหล่าอสูรโบราณระเบิดพลังทั้งหมดออกมา เพื่อดึงโซ่เส้นนี้กันอย่างสุดแรงเกิดแต่ทว่าแรงดึงดูดของประตูวัฏสงสารมีพลังมหาศาลมาก ซวนหยวนอิงจี๋กับจิ่วเทียนเซียนเฟยยิ่งเข้าใกล้ประตูมากขึ้นทุกทีทันใดนั้นเอง แสงสีม่วงได้ระเบิดออกมาจากร่างของฉินเฉาที่ล้มลงกับพื้นเป็นรูปวงกลมจากนั้นหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมใส่เสื้อผ้าสีดำทั้งตัวก็ก้าวออกมาจากความว่างเปล่าเธอยื่นมือ ปลดปล่อยใยแมงมุมนับพันเส้นออกมาจากฝ่ามือ เข้าพันรัดร่างกายของจิ่วเทียนเซียนเฟยกับซวนหยวนอิงจี๋“กลับมาเดี๋ยวนี้!”เสี่ยวไป๋รีบดึงใยแมงมุมกลับมาอย่างรวดเร็วทันใดนั้นร่างของซวนหยวนอิงจี๋กับจิ่วเทียนเซียนเฟยก็ถูกดึงกลับไป และออกห่างจากประตูวัฏสงสารไปอย่างช้าๆเมื่อสาวๆ ทั้งสองคนถอยห่างออกไป ประตูวัฏสงสารก็ค่อยๆ จางหายไปด้วยเช่นกันเสี่ยวไป๋ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อสูรโบราณทุกตนก็โล่งอกโล่งใจกันไปด้วย“ฟู่ววว……….ในที่สุดก็หนีออกมาได้แล้ว”จิ่วเทียนเซียนเฟยล้มลงไปบนพื้นดิน เธอหอบหายใจออกมาหลายครั้ง หัวใจของเธอยังคงเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก“……….”ความคิดของซวนหยวนอิงจี๋นั้นซับซ้อนมาก เธอไม่พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว“พี่สาวทั้งสองคนคงจะลำบากกันมาไม่น้อย”เสี่ยวไป๋ก้าวเข้าไปพยุงแขนของพวกเธอ แล้วพูดขึ้น“พอฉันได้รับข้อความจากนายท่านฉิน ฉันก็รีบมุ่งหน้ามาที่นี่ทันทีแต่เป็นเพราะว่าต้องให้นายท่านฉินปลดปล่อยวิชาหุ่นเชิดปีศาจ ฉันถึงได้มาช้าจนทำให้
